| |||||||||||
I De volgende dag is de laatste. Er is een groep die met Ali Baba Terug aan boord is het tijd om de spullen te spoelen, op te hangen en de tassen te pakken, terwijl de boot terugvaart naar Marsa Ghaleb. Daar staat al een busje te wachten dat ons naar Hotel Equinox gaat brengen. De bus schommelt harder dan de boot bij windkracht 7 (ik zie al weer een aantal mensen op zoek gaan naar pilletjes) en de buschauffeur rijdt even dwaas en roekeloos als alle andere weggebruikers. De busreis duurt echter maar 20 minuten. We worden verwelkomt door een jong ventje, Sameh, of makkelijker Sammy, die zegt dat hij er is om voor al Willem
terug... | | ||||||||||
ntussen heeft de kapitein een trommeltje te voorschijn gehaald en wordt er een optreden voorzorgt door de bemanning, erg grappig, iedereen klapt mee (zelfs Ali Baba die heel goed staat te kijken) en samen maken ze er een prachtig ritme van. Daarna is het woord weer aan Ali Baba, deze keer voor iets totaal anders. Hij heeft de afgelopen dagen zijn ogen de kost gegeven (bij gebrek aan oren) en gaat iedereen na doen. Hij werkt de hele groep af en geeft bij vlagen een meesterlijke imitatie van mensen weg. Kleine karakteristieke trekjes weet hij feilloos neer te zetten, iedereen heeft tranen in zijn ogen van het lachen. Natuurlijk wordt er extra aandacht besteed aan Rob. Een papieren snor en een geleend brilletje maken de show compleet. Tot besluit daagt hij ons uit om hem na te doen en Rob zou Rob niet zijn als hij de handschoen niet opnam. Een kussen onder zijn T-shirt en met veel overgearticuleerde uitspraken over stroming van vele kanten, doet Rob niet onder voor Ali Baba. 
meegaat naar een Arch, een diepe boog in het rif die als een soort tunnel van de ene naar de andere kant van het rif loopt, terwijl een ander deel van de groep, minder geneigd tot het verkennen van onbetreden terrein een “gewone” duik maakt op de noordpunt van het eiland, waar we gelukkig de enige duikers zijn. Als we afdalen is het weer keihard ploegen tegen de stroming in, maar deze keer worden we beloond met 4 grijze rifhaaien die duidelijk opgewonden zijn. Ze schieten als een pijl uit de boog rondom de punt van het rif. Ze flitsen voorbij als of er geen stroming staat en keren steeds terug. Gedwongen door de luchtvoorraad die hier op 40 meter rap terugloopt, keren we om en duiken uit langs het rif. Meegevoerd op de stroming drijven we voorbij het prachtige rif en halen de boot, aan de zuidpunt van het rif, met een deuk in onze tank. De andere zijn inmiddels terug en verschillende mensen hebben grenzen verlegt, als het dan toch moet dan maar onder leiding van één van de beste duikgidsen van de Rode Zee. Toch kleven er nadelen aan, een tweede duik zit er voor deze club niet in, terwijl het meer intellectuele gedeelte van de groep nog gewoon een prachtige duik voor de boeg heeft. Als je je achterover laat vallen van de zodiak voor zo’n laatste duik wordt ik altijd een beetje weemoedig (dat wordt weer extra veel brilletje klaren…) van het gevoel dat het weer voorbij is, dat heerlijke gevoel van warm water, zicht van 30 meter waardoor je, zeker bij zo’n muurduik als Elphinstone, het gevoel hebt dat je kunt vliegen en zoveel prachtig leven in de meest wonderlijke kleuren en vormen. De duik is een waardig afscheid, aan het einde zwemt zoals elke keer een Napoleon, als ware het om ons uit te zwaaien. 
les te zorgen. Daar gaat ie spijt van krijgen denk ik, en inderdaad als we een uurtje na aankomst in het zwembad liggen wordt Sammy op pad gestuurd om biertjes te regelen. Dat klinkt makkelijk maar is in een hotel onder islamitisch management niet echt eenvoudig. Hij doet er bijna een uur over om twaalf biertjes te regelen en als we dan eindelijk in het zwembad met een biertje ronddrijven wordt hij al weer op pad gestuurd om bemanning voor de zwembadbar te regelen. Het diner, dansmuziek, hij wordt overal op afgestuurd, hij is als een soort schaduw, waar wij gaan is Sammy ook. Als ik ’s ochtends op weg naar het ontbijt ga, doe ik voorzichtig de deur op een kier om te zien of Sammy misschien niet de nacht op de drempel heeft liggen slapen wachtend op een wens. Het hotel is wel aardig maar geen topper. De organisatie is erg slecht en het eten op zijn hoogst redelijk, dan neemt niet weg dat we ons prima vermaken. ’t Is lekker weer, het zwembad is heerlijk en de kamer is heerlijk koel. In het zwembad word een geheel nieuwe vorm van flessenvoetbal geïntroduceerd, een versie waarbij ook gekopt mag worden en andere mensen veranderen de jacuzzi in een draaikolk waar een volwassen man in kan verdwijnen. Uiteindelijk is het tijd om te vertrekken. Het vliegtuig heeft een half uurtje vertraging maar dat is dan ook wel het ergste dat er voorvalt. Twee uur ’s nacht landen we op Schiphol, moe maar uiterst voldaan na een prachtige vakantie. 