Fly like an eagle in the sea….

Het is alweer ‘n tijdje geleden dat Henk Swager mijn buddy was. We voelen elkaar goed aan onderwater en verbruiken praktisch even veel lucht. Kortom samen duiken is dan super relaxed. Henk is al meerdere keren op Bonaire geweest en hij weet dan ook overal goed de weg. Dit keer is hij in gezelschap van zijn zoon Willen en diens vriend Jochem. Willem heeft ca. twee jaar geleden bij GEJO de duikopleiding gevolgd en had sinds dien niet meer gedoken. Voor het eerst in tropisch water op zich al een hele belevenis. Ik nam Jochem onder mijn hoede, een beginnende duiker en Joop, Willem. Henk sloot zich bij de groep aan. Jochem bereikte als eerste de 100 bar, waarna de groep zich opsplitste. Joop, Jochem en Willem begaven zich op de terugweg . Henk en ik waren als vanouds buddy’s voor de resterende duik. Half op zijn kop hangend, slakjes bewonderen aan de voet van het koraal en zachtjes met de stroom (voor zover die er was) je mee laten wiegen… Angel city blijft een favoriete plek. Voorbij de boei, nog goed gekeken naar zeepaardjes, maar helaas dit keer niet. Wat we wel aan het begin van de duik zagen was het geraamte van een langoest, dat uit zijn huid gekropen was. Eerst dacht ik dat hij dood was maar naderhand besefte ik dat het alleen het omhulsel was. Uithangen was niet echt nodig want op de terugweg hebben we constant in het ondiepe zitten grasduinen. En ja hoor, Henk zag hem het eerste.. een spotted eagle ray op nog geen twee meter afstand. Heel rustig was hij aan het eten op de grond. Steeg vervolgens op om ’n stukje verder weer te gaan grazen en wij er natuurlijk achteraan. Het fascineerde mij zo dat ik praktisch vergat te ademen. De eagle ray was absolute niet schuw en trok zich van onze aanwezigheid niets aan. 'n Prachtige gelegenheid om deze sierlijke vis van dichtbij te bekijken. Met z’n dolfijnen kop en brede bek heeft hij iets Mickey Mouse achtigs . 'n Paar minuten verstreken en ik zwaaide hem al gedag. Vervolgens streek hij weer neer en begon als een idioot te wroeten. Het stof waaide op en hing als dikke mist om hem heen, daar bevond zich zeker ’n lekker hapje. Wij konden nog geen afscheid nemen en hingen er vlak boven, als ik wilde kon ik hem zo aanraken, maar de stekels aan het begin van zijn ellenlange staart boezemde toch ontzag in. Dit alles speelde zich af op het einde van de duik in vrij ondiep water, zo’n 3 a 4 meter. Uiteindelijk ging ieder zijn eigen weg. Wat een cadeautje en duik om nooit te vergeten met ’n gezellige vertrouwde buddy in Bonaire’s Paradijs.

Zonnige groetjes Gemma.