Specialty Onderwaterfotografie

Als ik mensen vertel dat ik duik, zijn de reacties over het algemeen enthousiast. Ze vragen vaak meteen welke tropische oorden ik al bezocht heb. Als ik dan zeg dat ik nog maar één keer over de grens gedoken heb en dat niet eens ver weg was, Spanje namelijk, zijn ze vaak verbaasd. Waarom duik je dan, hier in Nederland is toch niets te zien? Grappend zeg ik dan dat ik toch bang ben voor vissen en serieus voeg ik er aan toe dat het met het niets zien wel mee valt. Veel mensen trekken mij woorden in twijfel en zijn pas overtuigd als ik foto’s van de site laat zien. Dan is de reactie vaak verbaasd. Soms zeggen beelden toch meer dan woorden. Dus toen er bekend werd dat er een specialty onderwaterfotografie zou komen heb ik geen moment getwijfeld en me opgegeven. Dan kon ik het vervolg mensen overtuigen met eigen kiekjes.

De eerste les wordt gegeven door Rob en we leren alles over camera’s, onderwaterhuizen, sluitertijden en het diafragma. Hij vertelt hoe je voorkomt dat je huis vol met water loopt, maar ook dat dat iedereen wel een keer overkomt. Na zijn enthousiaste verhaal mogen we zelf gaan oefenen. Dit keer nog droog boven water, zodat we nog even niet hoeven te denken aan trimmen en je buddy. Een week later is het de beurt aan Remco. Met veel mooie plaatjes als voorbeeld hoe het wel en niet zou moeten en theorie over verschillende lenzen en instellingen. Maar theorie is leuk, de praktijk is vaak een stuk lastiger. We gaan met de hele groep naar de Hommel was heel wat duckies gefotografeerd worden. Er kan voor 2009 een hele kalender mee gevuld worden. Ik ondervind meteen dat een foto maken zonder te bewegen al een hele kunst is, laat staan ook nog met de juiste instellingen. Na de duckies fotoreportage is het zondags tijd voor het echte onderwaterleven. Dat vroeg opstaan bij duiken hoort ben ik inmiddels wel gewend en ik ben dus al helemaal bepakt en bezakt toen Cyriel voor komt rijden. Er wordt nog even een bakje koffie gedaan op de Liesbosch en de reis naar het verre en zonnige Zeeland kan beginnen. Nou zonnig, dat is niet helemaal voorspeld, maar we houden de moed erin. Het is tenslotte een opleidingsduik en die zijn in onze regel mooi en zonnig. De eerste stop wordt gemaakt bij het gemaal van Dreischor. Rob en Willem geven een uitgebreide briefing over waar op te letten. Mooie foto’s maken is leuk, maar veiligheid staat voorop. Dus de belangrijkste opdracht is dat je niet moet vergeten je buddy in de gaten te houden. Nadat Miranda en ik een buddycheck gedaan hebben, beginnen we aan de klim over de dijk. Waarom was Zeeland ook alweer zo leuk om te duiken? Die dijken, daar moeten ze echt eens wat op verzinnen. Maar eenmaal onderwater is het me meteen weer duidelijk waarom duiken in Zeeland zo leuk is. Anemonen, enkele zeesterren, zeenaalden, krabbetjes, platvisjes, naaktslakken en nog veel meer moois. Ik blijf maar klikken en genieten. Na ruim een halfuur komt iedereen weer langzaam boven drijven. Enthousiaste stemmen klinken over het water en duikleider Rob Vos helpt iedereen weer veilig het water uit. Duiken maakt hongerig en met de hele caravaan vertrekken we dus naar Grand Café Westenwind voor een heerlijke lunch om vervolgens de volgende duikstek op te zoeken. Via het wiebelige trapje van Irene belanden we in het water bij duikstek Nieuwekerkweg. Op de parkeerplaats gingen de geruchten dat er een snotolf te zien zou zijn. Zouden wij inmiddels goed genoeg geoefende fotografen zijn om deze vast te leggen? Henry en ik dalen langzaam af en gaan opzoek naar mooie plaatjes. We komen weer van alles tegen, maar geen snotolf. Die zal wel zitten waar die enorme stofwolk hangt en waar wij netjes omheen gezwommen zijn. Naar 20 minuten onderwater blijkt mijn geheugenkaart vol te zijn. Jammer, want we komen nog een paling tegen die verdacht stil blijft poseren voor de foto. Als we terug komen op de parkeerplaats blijkt dat Danny zo beetje tegen de snotolf aan is gezwommen. Hij heeft hem ook op foto gekregen, al was zicht er wel erg slecht. Een beetje jaloers ben ik wel, want zo’n vis kom je niet elke dag tegen. Goede reden dus om nog maar eens terug te gaan naar Zeeland. Al met al een zeer geslaagd dag. Remco, Rob en Willem hebben het uitstekend gedaan en dat vinden ook de beoordeelaars van hun 2* instructeur opleiding. De enige bui van de dag viel toen wij onder water waren en verder liet de zon zich regelmatig zien. We hebben nog veel te leren, zo moet je altijd bedacht zijn op het vollopen van je onderwaterhuis, zorgen dat je batterijen niet leeg zijn, en geen macro foto’s maken met een groothoeklens. Maar met deze goede basis komt het vast wel goed met ons. Dat beloofd een heftige concurrentiestrijd om de kalender van 2009. Misschien moeten we maar een weken kalender maken dan kunnen er 52 foto’s op in plaats van maar 12.

Marieke Backer