Nu ik eindelijk in het bezit ben van het felbegeerde 1* pasje, werd het natuurlijk hoog tijd om eens in het buitenlandse water te plonzen. Dus hiervoor reisden Willem en ik afgelopen maand af naar l’Estartit in Spanje. En omdat jullie al mijn duikavonturen hier hebben kunnen lezen, wilde ik jullie een stukje over deze geweldigen duiken niet onthouden. Dus daar gaan we dan.
De reis naar l’Estartit verloopt zonder problemen. Onderweg hebben we wat file bij Parijs, waar we gelukkig wel in één keer goed rijden, komt de regen soms met bakken uit de hemel vallen en zit ik voor het eerst langer dan een uur achter het stuur. Aangekomen op de camping, zetten we onze tent op en gaan opzoek naar een restaurant. ’s Nachts regent en waait het aardig, maar de tent houdt stand.
De volgende dag is het eindelijk zover. Ik ga mijn eerste echte buitenlandse duik maken. De wekker staat al vroeg en begint iets naar 7 uur te piepen. Wakker ben ik zo, toch een beetje last van zenuwen denk ik. We rijden naar de duikschool om onze duikspullen in te laden, halen nog wat verse croissants voor het ontbijt en gaan dan door naar de haven. We parkeren onze auto op het strand, dat hier gewoon voor weg en parkeerplaats wordt gebruikt. Als we staan te wachten op de bus met onze duikspullen, zie ik steeds weer scènes uit Open Water voor me. Hoewel ik weet dat deze film niet op feiten berust, ben ik er niet helemaal gerust op geloof ik. De bus met onze duikspullen arriveert en we gaan ons duikset vast opbouwen in afwachting van de boot. Als ik mijn fles open draai, maakt deze een sissend geluid. En voor de niet-duikers onder ons: dat is niet goed. Willem denkt dat het de O-ring is en Mark van de duikschool, zet er een nieuwe voor me in. Het sissen is hiermee echter niet verholpen. Ojee, denk ik en ik zie onze duik al in het water vallen. Het blijkt de tussenkoppeling van mijn computer te zijn die niet goed sluit. Gelukkig weet Peter, de kapitein van de boot, dit te verhelpen en kunnen we gewoon gaan duiken. Het voorval zorgt er wel voor dat ik met nog wat meer zenuwen even later de boot af spring. Dan gaan we eindelijk onderwater. Mijn automaat valt bijna uit mijn mond, die open zakt van verbazing. Wat een boel vissen. Alsof ik in het aquarium van Blijdorp zwem. Mijn vissenangst, voor zover deze nog bestond na mijn Zeelandduik tussen de kreeften, is spontaan verdwenen. Het trimmen gaat ook veel makkelijker in zulk helder water met zoveel referentiepunten om me heen. Dan zie ik ineens een joekel van een vis. Zo groot heb ik ze nog nooit gezien. Het is een tandbaars en gek genoeg gelijk één van mijn favorieten hier. Bij duikstek La Vaca, waar we nu in het water liggen, is een tunnel door de rots heen. Deze tunnel is zo groot dat je er met een vrachtwagen doorheen zou kunnen rijden, dus er doorheen zwemmen durf ik wel aan. Door het goede zicht kun je zelfs de andere kant van de tunnel al zien. Als we de andere kant van de tunnel bereiken zitten we op 22 meter. Zo diep ben ik niet eerder geweest. Het krioelt er van de vissen, van groot tot klein. Op deze diepte kan je nog steeds de oppervlakte zien, zo goed is het zicht, wel 25 meter. Als ik nog 100 bar heb, zwemmen we langzaam wat naar boven, naar een meter op vijf. Door de deining van de golven wordt je, net als de vissen, steeds op en neer getrokken. Je zou nog zeeziek worden. Terug bij de boot is er nog één uitdaging te gaan, het weer de boot inklimmen. Maar ze hebben een trapje, dus dat valt ook weer erg mee. Nog even over het dek lopen, wat ook niet meevalt met wat deining en een fles op je rug. Snel doe ik mijn fles af en duikpak uit. Dan kan ik heerlijk nagenieten in het zonnetje op het dek van deze geweldige duik.
We maakten deze vakantie nog 3 duiken, die stuk voor stuk weer erg gaaf waren. We zagen veel vissen zoals harders, veel tandbaarzen, een octopus, veel schorpioenvissen, een europees zeevarken, lipvissen en jagende makrelen. Maar ook veel naaktslakken, murenes en zeesterren. Ik ga bij de biologielessen van de 2* heel goed opletten, zodat ik bij een volgende duik nog meer vissen herken. Wanneer gaan we weer?
Nu ik eindelijk in het bezit ben van het felbegeerde 1* pasje, werd het natuurlijk hoog tijd om eens in het buitenlandse water te plonzen. Dus hiervoor reisden Willem en ik afgelopen maand af naar l’Estartit in Spanje. En omdat jullie al mijn duikavonturen hier hebben kunnen lezen, wilde ik jullie een stukje over deze geweldigen duiken niet onthouden. Dus daar gaan we dan. 
De volgende dag is het eindelijk zover. Ik ga mijn eerste echte buitenlandse duik maken. De wekker staat al vroeg en begint iets naar 7 uur te piepen. Wakker ben ik zo, toch een beetje last van zenuwen denk ik. We rijden naar de duikschool om onze duikspullen in te laden, halen nog wat verse croissants voor het ontbijt en gaan dan door naar de haven. We parkeren onze auto op het strand, dat hier gewoon voor weg en parkeerplaats wordt gebruikt. Als we staan te wachten op de bus met onze duikspullen, zie ik steeds weer scènes uit Open Water voor me. Hoewel ik weet dat deze film niet op feiten berust, ben ik er niet helemaal gerust op geloof ik. De bus met onze duikspullen arriveert en we gaan ons duikset vast opbouwen in afwachting van de boot. Als ik mijn fles open draai, maakt deze een sissend geluid. En voor de niet-duikers onder ons: dat is niet goed. Willem denkt dat het de O-ring is en Mark van de duikschool, zet er een nieuwe voor me in. Het sissen is hiermee echter niet verholpen. Ojee, denk ik en ik zie onze duik al in het water vallen. Het blijkt de tussenkoppeling van mijn computer te zijn die niet goed sluit. Gelukkig weet Peter, de kapitein van de boot, dit te verhelpen en kunnen we gewoon gaan duiken. 
Het voorval zorgt er wel voor dat ik met nog wat meer zenuwen even later de boot af spring. Dan gaan we eindelijk onderwater. Mijn automaat valt bijna uit mijn mond, die open zakt van verbazing. Wat een boel vissen. Alsof ik in het aquarium van Blijdorp zwem. Mijn vissenangst, voor zover deze nog bestond na mijn Zeelandduik tussen de kreeften, is spontaan verdwenen. Het trimmen gaat ook veel makkelijker in zulk helder water met zoveel referentiepunten om me heen. Dan zie ik ineens een joekel van een vis. Zo groot heb ik ze nog nooit gezien. Het is een tandbaars en gek genoeg gelijk één van mijn favorieten hier. Bij duikstek La Vaca, waar we nu in het water liggen, is een tunnel door de rots heen. Deze tunnel is zo groot dat je er met een vrachtwagen doorheen zou kunnen rijden, dus er doorheen zwemmen durf ik wel aan. 
Door het goede zicht kun je zelfs de andere kant van de tunnel al zien. Als we de andere kant van de tunnel bereiken zitten we op 22 meter. Zo diep ben ik niet eerder geweest. Het krioelt er van de vissen, van groot tot klein. Op deze diepte kan je nog steeds de oppervlakte zien, zo goed is het zicht, wel 25 meter. Als ik nog 100 bar heb, zwemmen we langzaam wat naar boven, naar een meter op vijf. Door de deining van de golven wordt je, net als de vissen, steeds op en neer getrokken. Je zou nog zeeziek worden. Terug bij de boot is er nog één uitdaging te gaan, het weer de boot inklimmen. Maar ze hebben een trapje, dus dat valt ook weer erg mee. Nog even over het dek lopen, wat ook niet meevalt met wat deining en een fles op je rug. Snel doe ik mijn fles af en duikpak uit. Dan kan ik heerlijk nagenieten in het zonnetje op het dek van deze geweldige duik.