Zeeland weekend 2007

Al sinds mijn eerst duik bij Gejo hoor ik dat het Zeelandweekend het hoogte punt van het seizoen is. Dus afgelopen week heb ik de dagen afgeteld tot het zover was. Hier volgt een poging tot het verslaan van dit jaarlijks hoogtepunt. Als echte Gejo-diehards vertrekken we donderdag al richting Zierikzee. Het inladen van de auto is nog wel een echte uitdaging, maar uiteindelijk past toch alles erin. Eenmaal op de camping aangekomen valt bij het openen van de auto het spul spontaan naar buiten. In een licht regenbuitje, zetten we onze tent op. Wat later arriveren ook Margreet, Henk, Greet en Gerard. Nadat ook deze tenten staan, openen we het weekend met een borrel in de voortent van de voorzitter. Wat later dan gepland kruipen we onze tent in. Een heel goed begin van een nog beter weekend.

Als ik vrijdagochtend uit de tent kruip kan ik meteen aanschuiven voor het ontbijt. Wat een service! Ik laat het me goed smaken. Willem en ik besluiten Renesse onveilig te gaan maken en op jacht te gaan naar een nieuw luchtbed, want een leeg luchtbed slaapt toch niet zo fijn. Natuurlijk wordt er ook een ijsje gegeten en een kaartje gestuurd naar mijn buddy, die ik het hele weekend moet missen (ze zit liever twee weken in een tropisch land dan in Zeeland. Snappen jullie dat?) Dan gaan we nog even uitwaaien aan zee, we zijn tenslotte in Zeeland. Op het menu staat die avond Chinees, wat er bij iedereen goed in gaat. Er moet natuurlijk een goede bodem gelegd worden voor mijn eerste Zeeland duik, die ook nog eens in het donker zal plaats vinden.

Nou die duik is een hele ervaring. Het begint al bij het feit dat ik in de voorste auto zit en de kaart moet lezen. Tot mijn grote verbazing volgt bijna iedereen ons. Hebben ze de verhalen over mijn navigatiekunsten dan niet gelezen op de site? Het zal mijn trouwe lezers wellicht verbazen, maar we komen zonder omwegen op de plaats van bestemming aan. Duikstek de Nieuwe Kerkweg. Het is een hele klim over de dijk, maar uiteindelijk beland ik toch in het water. Daar moet ik wel even op adem komen. Als ik me met Willem laat zakken onder de waterspiegel, valt mijn automaat al snel bijna uit mijn mond van verbazing. Wat een boel dieren zeg. Op de grond krioelt het van de kreeften en krabben. Als ik maar niet te dicht bij de bodem kom, schiet er door mijn hoofd. Gelukkig heb ik ineens het trimmen aardig onder de knie en ben ik niet langer een bodemduiker. Een stukje verderop zwemmen we door een heleboel kleine kwallen. Ze zijn erg mooi als je er met je lamp op schijnt. Wel heb ik af en toe het gevoel dat er eentje in mijn gezicht blijft plakken. Hopelijk bijten ze niet, en zo wel dan is het nu toch al te laat denk ik. Ook zien we nog een enorme paling en vele kleine visjes. Ik moet me toch eens verder gaan verdiepen in de onderwater biologie. Gelukkig zit dat in de 2* cursus waar we in september mee gaan beginnen. Als we uiteindelijk weer bij de auto belanden, hoor ik de vele enthousiaste verhalen van onze mededuikers. Terug op de camping wil ik graag nog even het zeezout van mijn lijf spoelen en spring ik nog even onder de douche. Als ik er goed en wel onder sta springt het licht uit. Hmm, dat wordt douchen in het donker, want de zaklamp ligt natuurlijk buiten de douchecabine. Gelukkig zijn daar Esther en Tamara die zo vriendelijk zijn de lamp even aan te geven. Als zij weer naar buiten lopen bezorgt Eric ze bijna een hartverlamming. Hij is namelijk om het hoekje in het donker gaan staan en roept heel hard Boeh! als ze in het donker voorbij lopen. Om daar van te schrikken heb je niet eens een slecht geweten nodig.

Ook zaterdag staat het ontbijt al klaar. Willem gaat na het ontbijt naar een familiereünie. Ik ben getuigen hoe Kyara en Nikita zich ontfermen over de blonde lokken van Esther. Ze veranderd in een soort van alpen-meisje met twee knotjes op haar hoofd. Tamara verwend me met poffertjes en Victor maakt knakworstjes warm. Heeft Willem ze opdracht gegeven om extra goed voor mij te zorgen? Nou dat laat ik graag over me heen komen. Om half 2 vertrek ik met Gerard, Henry, Victor en Eric richting Zijpe. Onderweg kleurt de hemel bijna zwart en het begint enorm te regenen. Eenmaal aangekomen op de duikstek is het weer droog en we lopen naar het water om de stek te checken. Dat gaat straks nog wat worden om in het water te komen. Je moet namelijk eerst over de dijk, door een stukje weiland, en dan over basaltblokken het water in. We hijsen ons in onze uitrusting en klimmen de dijk over. Dat gaat nog wel, maar dan nu de stenen. Heel langzaam, stapje voor stapje, begeef ik me over de glibberige stenen. Maar dan durf ik niet meer verder, bang te vallen. Henry pakt me hand vast en dat is net voldoende houvast om verder te durven. Ik ben echter blij als ik in het water lig. Het water golft aardig door de sterke wind. Na even gedobberd te hebben, laten we ons onderwater zakken. Ik merk echter dat ik onrustig ben, mijn ademhaling blijft snel gaan, ik hang niet lekker uitgetrimd in het water. Onder me zie ik nog wel wat kreeften en krabben, maar zelfs die kunnen me niet afleiden van mijn onrust. En dus geeft ik al naar een paar minuten aan dat ik naar boven wil. Wat een tegenvaller. Maar ik ben erg blij als ik boven kom. Ondertussen is het weer er niet beter op geworden en regent en omweert het stevig. Teruglopend naar de auto maak ik nog even een duik. De modder in wel te verstaan. Op het moment dat ik de klei oploop, denk ik nog dit is niet slim. Te laat echter, ik voel mijn voeten al glibberen en voor ik het weet lig ik voluit in de modder. Ik doel mezelf niet zeer gelukkig en kan er om lachen. Badmust dat ik er ben. Gelukkig spoelt de regen me pak aardig schoon. Dan is het wachten op Victor en Eric, die een lange duik gepland hadden. Zij komen echter ook sneller terug dan verwacht, omdat ze elkaar uit het oog verloren zijn.

De zaterdagavond staat natuurlijk in het teken van de BBQ. De weergoden lijken ons in eerste instantie niet gunstig gezind. Eric opent de BBQ met een wervelende speech dan ook in de grote tent. Echter voor het eerste vlees warm is, is droog en kunnen we als nog naar buiten verkassen. Iedereen laat het vlees (en de drank) goed smaken. In een grote ton wordt het kampvuur aangemaakt waar iedereen gezellig omheen gaat zitten. The Magic Ones ( Nikita en Allysia) geven een dansvoorstelling. Als het echt donker aan het worden is heb ik nog een kleine verrassing voor de kids in petto. De breeklichtjes zijn een groot succes volgens mij. Te laat en te dronken kruip ik veel later mijn bed in. Het Zeeland weekend begint al aardig op een herhalingszuip te lijken.

Zondag ben ik niet vroeg wakker. De eerste mensen beginnen al met het inpakken van hun tent en de legertent is zelfs al helemaal afgebroken. Een beetje brakwaterig zit aan het ontbijt. Ik troost me met het feit dat ik niet de enige ben. Duiken durf ik dus ook niet meer aan en ik doe dus niet veel meer. Als we het grootste gedeelte van de GeJo-ers hebben uitgewaaid wagen ook wij ons aan het inpakken van onze spullen. Tot mijn grote verbazing past alles nu veel beter in de auto. Vergeten we niet ergens wat? En dan is het echt tijd om terug naar Utrecht te gaan. Het hoogtepunt van het jaar zit er weer op. Maar als het aan mij ligt volgen er nog vele hoogtepunten in de toekomst.

MariekeB