Zeelanddag 4 maart

De weergoden waren ons gunstig gezind, een (waterig) zonnetje en 13 graden zou voor begin maart een traktatie moeten zijn, ware het niet dat we er langzaamaan aan beginnen te wennen. De groep met echte die-hards bestond uit welgeteld 7 man, vergezeld van een dame die voor de catering zorgde. Dat is niet veel, maar aangekomen bij de parkeerplaats van één van Nederlandse drukste Grevelingen duikstekken bleek al snel dat heel duikend Nederland besloten had om thuis te blijven, de parkeerplaats bij Dreischor was uitgestorven. Wachtend op de aankomst van de andere leden van Duikteam Gejo druppelde gelukkig toch nog twee andere auto’s binnen, anders krijg je helemaal het gevoel dat er een steekje bij je los zit. Toch mocht dat het enthousiasme niet drukken: al gelijk bij aankomst bleek het enthousiasme van één van de deelnemers zo groot dat hij besloot zelfs met auto en al te een duik in het water te gaan maken. Dat klinkt erger dan het is, met een sleepkabel en een andere auto was dat probleem ook zo gefixt. De duik was matig, het water koud, het zicht slecht en weinig leven. Sterker nog, ik geloof niet dat ik in de Grevelingen eerder zo matige duik gemaakt heb.

Toch mocht het de pret niet erg drukken, tijdens de lunch had de Gejo tafel het hoogste woord en was het erg gezellig. Een soort van koppigheid had zich van de groep meester gemaakt: we waren gekomen om te duiken en dan zouden we ook gaan duiken. Met de grootste zorg was de tweede duikstek uitgezocht en voorbereid maar de gedrevenheid om te duiken beperkte zich tot een zo klein mogelijke investering om in het water te belanden. 150 meter lopen was voor een aantal (jong bejaarde) leden teveel van ’t goede en dus eindigde we op de Nieuwekerkweg. Met getemperde verwachtingen gingen we te water. Het zicht was nog steeds mager, het water nog steeds koud maar toch was er meer leuks te zien dan bij Dreischor. Een aantal naakslakken: milleniumnaaktslak en de klein vlokslak, een donderpad en een ongewoon grote anemoon was de score die na de duik opgemaakt kon worden. De onderwater vondsten konden helaas niet op de gevoelige plaat worden vastgelegd omdat de camera uit de spaarstand weigerde te komen, maar dat mocht de pret niet drukken.

Conclusie kan zijn dat begin maart een beetje te vroeg is om naar Zeeland te gaan maar aan de andere kant: het kan alleen maar beter worden!