Badeendjesrace

Kijk hier voor het fotoalbum
Hier vind je de bedankbrief van de organisatie

Aanvankelijk wilde de gemeente Amersfoort geen toestemming geven voor het evenement. Ze vreesde problemen met de dierenbescherming. Maar toen eenmaal duidelijk werd dat de eendjesrace in de grachten van Amersfoort uitsluitend door badeendjes zou worden uitgevoerd, kwam de toestemming alsnog. Het evenement werd georganiseerd door de zorgorganisatie ZorgAccent. Zevenduizend eendjes gingen de gracht in, elk eendje kon voor drie euro worden ‘geadopteerd’. De opbrengst is bestemd voor een invalidenbus voor het verpleeghuis. De gemeente stelde verplicht dat er in ieder geval een notaris aanwezig zou zijn voor het eerlijke verloop en dat er duikers waren voor veiligheid en ondersteuning. Helaas voor de organisatie, de brandweer van Amersfoort kon vanwege een personeelsdag een duikers leveren. Maar na even Google'en kwam de organisatie natuurlijk bij Duikteam GEJO terecht met het verzoek duikers te leveren.

Snoek

Met als gevolg dat de afgelopen zaterdag, 10 september, om tien uur ’s morgens met zeven duikers, Glenn, Fokke, Eelco, Matthijs, Sjoerd, Hennie en Eric, aanwezig waren aan de rand van de Amersfoortse gracht. En even later in die gracht, om een net te spannen die de eendjes aan de finish moest opvangen. Charles Jansen had de avond tevoren al ladders naar de plaats van handeling gebracht en die met kettingen aan het hek gebonden.

Toen alles eenmaal klaar was besloten we een ‘testeend’ in het water te gooien om te zien hoe lang de race ongeveer ging duren. De eend bleek een klein kwartiertje over de route, inclusief sluis met waterval, te doen. Onderweg bleef het eendje echter even in een nis langs de grachtwand steken. Tot onze verbazing vond een snoek dit het goede moment om de aanval op onze testeend te openen. Hij kwam erachter dat de eend toch iets minder eetbaar was dan het zich aanvankelijk liet aanzien, en dook weer onder.

Tegen twee uur gingen de duikers het water in. De diepte varieerde van 90 cm tot ongeveer 2,5 meter. Het zicht was nog nauwelijks in centimeters uit te drukken. Dat maakte niet veel uit, want ver naar beneden hoefden we toch niet. Ik moest alleen even afdalen om een door Eelco meegebracht haaienmasker op te zetten, waarmee ik ter vermaak van het publiek af en toe tussen de badeendjes zou opduiken. Maar toen ik bij de eerste afdaling om het masker ongemerkt op te zetten gelijk al een fietsstuur in mijn maag kreeg, besloot ik toch maar gewoon boven te blijven. Iedereen naam zijn plaats in. Eelco als organisator aan de kant, Matthijs en Sjoerd met plastic buizen aan de finish om een soort trechter te vormen, zodat niet alle eendjes gelijktijdig binnenkwamen. Hennie om de winnende eenden aan de notaris te overhandigen. Glenn voor de veiligheid in het middendeel van de gracht, Fokke en Eric voor de veiligheid bij het beginstuk van de race. Nog even loten omdat Hennie en Sjoerd allebei wel erg graag het winnende eendje aan de notaris wilden geven, maar Hennie won en hij mocht met die eer gaan strijken.

Om precies twee uur zou de shovel die op de brug stond zijn lading eendjes in de gracht storten. Om een paar minuten voor twee zwom Fokke naar zijn plek bij de brug. Afgesproken was dat hij onder de brug zou gaan zitten tot de eendjesregen over was. Maar terwijl hij nog naar de brug zwom, begon de notaris vrolijk met aftellen van tien tot nul en bij nul kreeg Fokke de hele gele golf over zich heen.

Onder gejuich van het publiek langs de gracht nam algauw een van de eendjes de koppositie. Als eerste wist hij de waterval bij de sluis te bereiken, en zonder een moment aarzeling stortte hij zich in de diepte. Een tweede eend naderde echter snel, terwijl de rest van het peloton zich nog achter de waterval bevond. Enkele seconden later werd de sluis echter geel gekleurd van vallende eendjes. Met ruime voorsprong op de anderen stortten de twee eenden in koppositie zich in een nek-aan-nekrace. Ze koersten recht op de finish, waar Sjoerd en Matthijs met langwerpige drijvers stonden om de eendjes naar binnen te leiden. Helaas zwom een van de eendjes net tegen een met duck-tape (what’s in a name) gerepareerd stukje van de drijver, waardoor hij even bleef steken en uiteindelijk pas als tweede de finishlijn passeerde. De winnende eend werd in een emmertje de brug op getakeld om toegejuicht te worden en zijn nummer bekend te maken: degene die deze eend had geadopteerd ontving een tweepersoons reis naar Parijs. De sponsor van de tweede eend kreeg een set tuinmeubels. En zo waren er nog vijftig prijzen. Voor de duikers bij het eindpunt was het moeilijk te bepalen wie er nu precies wanneer over de finish kwam, dus donderden ze een paar handenvol willekeurige eenden, die met honderden tegelijk de finish overkwamen, in de emmer en bestempelden hen tot winnaar. Fokke en ik zorgde ervoor dat er geen eenden achterbleven en jaagden ze allemaal over de waterval. Na drie kwartier hadden alle eenden van finishlijn gepasseerd. Het duurde nog eens drie kwartier voordat alle duizenden eendjes uit het water waren gehaald. De race was succesvol, al viel het financieel iets tegen. Zo had bijvoorbeeld de gemeente Amersfoort toegezegd de race bij haar ambtenaren en medewerkers onder de aandacht te brengen en dat zou zeker duizend sponsors opleveren. Het werden er iets minder: 61. De organisatie kreeg vlak voor het evenement 939 sponsorbewijzen terug. Van je gemeente moet je het maar hebben. Maar uiteindelijk werden er toch vierduizend eendjes gesponsord.

Café/brouwerij De Drie Ringen had een afspuit installatie waarmee we de bagger van onze uitrusting konden spoelen. En dit café vormde natuurlijk een prima plaats om de smaak van grachtenwater weg te spoelen met het huisgebrouwen bier.

Eric de Kluis