Duiktoren Enschede

Na vele weken zwemmen, snorkelen en voorzichtig oefenen met perslucht zijn de deelnemers van het 1* klasje eindelijk toe aan het wat serieuzere werk. En het gevolg daarvan is dat op zondagochtend 17 april mijn wekkerradio om 06:30 uur gaat. Normaal passeren mijn wekker en ik dat moment onopgemerkt, tenzij dat het tijdstip is dat ik eindelijk mijn bed induik. Maar nu is de wekker gezet en word ik wakker, vrijwillig. Ondanks tegenstrubbelingen van mijn biologische wekker sta ik toch op. Als ik langer blijf liggen kom ik nooit op tijd in Nieuwegein. Daar is namelijk het vertrekpunt voor de tocht naar de andere kant van het land. In Enschede gaat ons klasje namelijk duiken in de duiktoren. Voor iedereen van ons is de diepte van 10 meter indrukwekkend, helemaal omdat je er het hele eind voor naar Enschede moet! De befaamde Nieuwegeinse koffie van Glenn doet je eindelijk realiseren dat je vooruitgang boekt in het proces van wakker worden.

Na vertrek dacht ik even dat Glenn teveel van zijn eigen koffie had gedronken toen hij op de snelweg de karavaan met een illegale noodvaart voorbij reed. Het was niet de koffie. Eén van de passagiers van Glenn was een deel van zijn duikuitrusting vergeten. Gelukkig was dit nog voor Amersfoort. Eenmaal aangekomen in Enschede bleek de duiktoren gevestigd op een industrieterrein met een hoog entertainmentgehalte. Naast het Arke-stadion, een bioscoop en een kartbaan was hier ook een cilinder van 10 meter hoog gemaakt waar wij onze eerste serieuze duik in zouden maken. Na het nodige gesleep van spullen, heeft iedereen zich verkleed en na het aanluisteren van de instructies van de dag mochten we eindelijk het water in. Dat mijn buddy er zin in had bleek wel uit het feit dat zij al op de bodem van de duiktoren lag toen ik nog niet eens mijn duikbril onder water had. Gelukkig was het er maar 10 meter diep.

Na eerst wat oefeningen uitgevoerd te hebben was het vrij spelen. En dan blijken de meest volwassen mensen zich ineens als kleine kinderen te kunnen gedragen. Misschien komt dat wel door het feit dat er in zo’n bad weinig te zien is, of het feit dat je geen goed gesprek met elkaar kunt aanknopen met dat ding in je mond, maar plotseling zie je vaders frisbeeën, moeders doodleuk in een bootje zitten en iedereen spelen met autootjes en plastic dinosaurussen of haaien. Ook kijkt iedereen uit de raampjes alsof ze nog nooit een industrieterrein van dichtbij hebben gezien. En toch, het is gewoon superleuk en onder water kan toch niemand je uitlachen.

Na dit kinderlijke vermaak was het tijd om ons weer aan de oppervlakte te begeven waar een heerlijk buffet klaarstond met de nodige warme en koude broodjes en een heerlijke lichte groene ondefinieerbare soep. En het was ons wel een keer verteld maar dat je zo rozig zou worden van een duik had ik niet verwacht. Vooral de terugkeer in een zonovergoten Utrecht zorgde ervoor dat ik de rest van de dag niet meer productief was, maar dat was natuurlijk geen bezwaar. Het duiken wordt elke keer leuker. Hopelijk krijgen we op korte termijn echte vissen te zien in plaats van de plastic variant van Enschede.

Jilles van Zinderen