Gemma en Joop, hart en ziel van Gejo, vertrekken definitief naar Bonaire.  Hun vertrek is echter niet onopgemerkt gebleven. Een groep van ruim veertig duikers was naar Schiphol gekomen om persoonlijk afscheid te nemen Als extra handbagage kregen ze een, door velen op de achterkant getekend, bord mee met de tekst "ff" Tjekke of jullie wel echt vertrekke. Na het inchecken van de  overige bagage was het tijd voor zoenen, omhelzen en ze het allerbeste toe te wensen op hun nieuwe stek. Hoewel vrolijk gestemd, was het toch voor i edereen een emotioneel beladen moment. Door een 'erehaag' van vinnen liepen Gemma en Joop tenslotte naar de paspoortcontrole. Toch nog een spannend moment, want had Joop wel alle bekeuringen betaald...? Een duiker verwoorde de gedachte die wij allemaal hadden "daar gaat het einde van tijdperk".
Gemma en Joop, bedankt voor jullie jarenlange inzet, het aller, allerbeste gewenst, we zullen jullie missen! Wij, de achterblijvende leden van de kersverse vereniging die jullie naam draagt, zullen proberen dat, wat jullie met veel energie hebben opgebouwd, ook voor de toekomst te bewaren. Geen gemakkelijke taak. Het ga jullie goed op Bonaire.
De dag dat Gemma en Joop vertrekken is ook de eerste echte dag voor het duikteam Gejo als vereniging. Op het eerste gezicht lijkt alles 'business as usual', Greet en Jerry zijn al aanwezig als de rest binnendruppelt, hoewel... Er staan meer mensen achter de bar dan er voor.  Leden van de activiteiten-commissie laten zich uitleggen hoe alles in zijn werk gaat. Greet en Jerry hebben zich bereid verklaard in september nog de bar en het duikleiderschap te zullen bezetten, maar andere leden zullen dit op korte termijn van hun moeten gaan overnemen. Tanja en Rene gaan binnen het ledenbestand mensen voor de bar regelen, terwijl Donald en Rob (Doumaid) het duikleiderschap op de zaterdag en de zondag moeten gaan regelen. Verder lijkt alles zijn gangetje te gaan, maar wie beter kijkt ziet nog meer verschillen: alle flessen worden gevuld bij de  automaat, iets wat na het vertrek van Gemma en Joop ook noodzakelijk is geworden. Hoe werkt dat ding eigenlijk? De zaterdagochtend heeft nog een laatste bijzonderheid - de laatste van de 7 deelnemers aan de opleiding tot clubinstructeur (Jerry, Glenn en Frits) sluiten hun laatste les af. Al met al een goed begin voor onze vereniging, die 5 september gaat starten met haar eerste eigen opleiding. Frits Ruwhoff | | Zondag 24 augustus 2003; voor het laatst verzamelen op de Amsterdamsestraatweg bij het pand van Gejo. Veel meer dan een pand is het inderdaad niet meer. De winkel is leeg. Een verdwaalde O-ring hier, een rondslingerend vinbandje daar. De binnenlopende duikers voorkomen nog net dat het gaat echoën. Gemma voor de laatste maal met het duikleidersboek in de hand. Joop die nog even snel informeert of alles wel gesmeerd loopt. Er is veel animo voor de zondagsduik omdat er een aantal 2** in opleiding naar Oostvoorne zullen gaan om hun vaardigheden in het kompasduiken te bewijzen. De meer ervaren jongens gniffelen al en de leerlingen, ik zelf ook, vinden het spannend. Zullen we de boeien wel vinden, hoe is het zicht? De reis naar een duikstek is ook altijd een hele ervaring, vooral als de duikstek nieuw voor je is. Wat doe je in zo geval? Je probeert de mensen die weg wel weten niet uit het oog te verliezen. Als een volleerde rouwstoet rijdt de stoet richting de examenplaats. Henny, Arno, Donald en Frits leggen de boeien uit. Ondertussen worden de pakken aangetrokken, uitrusting gecontroleerd en strategieën besproken. “He Rob, zullen we boei fixeren op de kompas of zwemmen we op graden na het uitpeilen?”. We fixeren, dat is namelijk een slimme truc die we op de cursus hebben gehad. “Oh ja, denk je dat een kilootje lood extra genoeg is of toch maar twee?” De cursus heeft ons geleerd dat zout water meer lood behoeft dan zoet water. Toch maar even proeven. Brak water, gadverdamme! Voor de zekerheid 1 kilootje lood extra mee. De boeien lachen ons toe, of zijn het de begeleiders die er bij hangen. Uitpeilen en gaan met die banaan. Het zicht is niet optimaal en wat dat betreft is het navigerend zwemmen echt een test. 5 minuten zwemmen. Miranda en ik op “schijnbaar” de correct koers. We kijken voor ons, maar zien geen boeilijn verschijnen. We kijken links van ons, maar zien geen boeilijn, we kijken rechts van ons, maar zien geen boeilijn, we kijken boven ons, maar zien geen silhouet van een boei tegen het licht afsteken. Vijf minuten gezwommen en het enige dat we zien is een groene soep. Toch maar naar de  oppervlakte. Wat een stelletje loosers zijn wij zeg. Bij de oefeningen zwem je recht tegen een lijn aan en nu…….. nu blijken we de boei net te hebben gemist, maar wel de dubbele afstand te hebben gezwommen. Op naar de boei en afdalen. Stiekem de naam op het leitje schrijven is er niet bij. Frits is onverbiddelijk. Nieuwe kansen op boei 2 knul. Op 83˚ zwemmen we verder. En nu is het wel raak. Recht tegen de lijn. Enig gevoel van trots en tevredenheid daalt over ons neer. Onze naam op tenminste 1 leitje. Op 230˚ naar de wal. Na 25 minuten staan we weer aan de kant,. maar een korte duik wordt gecompenseerd met een hoop gezelligheid. Op dat vlak zal het wel goed zitten met het nieuwe Duikteam Gejo. Het navigatieduiken navigeert het gezelschap snel naar de Stormvogel. Hamburgers, uitsmijters, tosti's en broodjes frikandel vinden snel en zonder omweg hun weg naar de juiste tafel. Bij deze club wil ik zo mijn 3* ook wel halen. Moet ik dan weer kompassen?
Rob Doumaid. |
