Ik zie mijn tegenstander naast me vaart maken en ik doe er een schepje boven op en dus kom ik al eerste bij de waslijn aan. Ik grijp de knijper en maak de handdoek los van de waslijn maar laat de knijper uit mijn handen vallen. Als in een droom valt hij vertraagt naar beneden en dus kan ik hem grijpen voor hij de grond raakt. Ik haast me naar de strijkplank en zie in mijn ooghoeken mijn tegenstander als een wilde over de strijkplank gaan. Zo heeft je moeder je dat niet geleerd! Eerst de handdoek met zo weinig mogelijk kreukels op de strijkplank leggen, dan pas het strijkijzer erover heen halen. Achter me zie ik de prutser al weer vertrekken door een soort van noodopstijging te maken die de door de NOB gesteld eisen ver overtreffen, maar ik laat me niet gek maken: deze handdoek zal strak gestreken en gevouwen op de stapel terecht komen. Eindelijk ben ik klaar met strijken en kan ik gaan vouwen. Dat valt nog niet mee, als je niet uitkijkt zitten de kreukels er zo weer in. Maar uiteindelijk wordt de handdoek met een snelheid van 10 meter per minuut afgeleverd op de stapel. De volgende handdoek weer mee naar beneden en klaar hangen aan de waslijn voor de volgende teamgenoot.
Terug aan de ondiepe zijde van de zwembad wacht de volgende uitdaging: een stek, een stok en een stapel houten ringen aan een touwtje die ronddrijven. Steppen onder water is een uitdaging... De step wordt nog wel beneden gehouden door het dikke loodblok dat er op vastgemaakt is maar steppen? Ten eerste zit mijn vin vreselijk in de weg, ten tweede is het onmogelijk om kracht te zetten en ten derde gaat mijn tegenstander veel sneller door gewoon het stepje in zijn hand te nemen en er mee weg te zwemmen. De ringen laten zich gelukkig makkelijk vangen...
Terwijl ik terug zwem bedenk ik me dat dit niet echt iets is dat ik makkelijk zal vertellen maandag bij de koffie. Maar is daarmee nou onserieus kinderachtig gedoe is? Al zwevend onderwater tussen de heksenketel van steppende en strijkende buddies bedenk ik me dat als je hier het plezier niet van inziet, je de essentie van duiken een beetje kwijt bent geraakt. Wat is duiken anders dan zoveel mogelijk plezier hebben, genieten van je vermogen om door het water te zweven en dan ook nog eens met zoveel leuke, aardige, fanatieke, uitgelaten en grappige buddies?
Omdat ik weer 3 dagen uitgebreid heb kunnen genieten van die mooie hobby duiken, is een bedankje op zijn plaats voor de organisatie in de persoon van Suzan en Rob: puik werk! En als (volledig onterechte) verliezer kun je dan mooi afsluiten met de gevleugelde woorden: het gaat niet om winnen, het gaat om het meedoen ;-)
Terug aan de ondiepe zijde van de zwembad wacht de volgende uitdaging: een stek, een stok en een stapel houten ringen aan een touwtje die ronddrijven. Steppen onder water is een uitdaging... De step wordt nog wel beneden gehouden door het dikke loodblok dat er op vastgemaakt is maar steppen? Ten eerste zit mijn vin vreselijk in de weg, ten tweede is het onmogelijk om kracht te zetten en ten derde gaat mijn tegenstander veel sneller door gewoon het stepje in zijn hand te nemen en er mee weg te zwemmen. De ringen laten zich gelukkig makkelijk vangen...