Zeeland op zondag...

Nou rij ik de laatste tijd vrijwel dagelijks over de A12 richting Den Haag en de hoeveelheid auto’s waarmee ik dan het asfalt moet delen is groter dan me lief. Maar vandaag is het uitermate rustig en verbazingwekkend genoeg zit er in een groot gedeelte van de auto’s die ik inhaal of die mij inhalen nog bekenden ook . Dit moet zondagmorgen vroeg, op de route naar Zeeland zijn. Met het vroege tijdstip hebben we dan ook gelijk het nadeel benoemd, blijven vanaf nu alleen de leuke zaken over. ’t Is een prachtige dag: oktober en De Bilt voorspelt 23 tot 25 graden met een strak blauwe lucht. Over een klein uurtje zal het water van de Grevelingen de slaap er wel van afspoelen maar alleen rijden in de auto is saai en voor nu is een tweede bak koffie is nodig om te zorgen dat ik niet een nog groter gevaar op de weg wordt, dus ergens in de gemeente Middle Of Nowhere stop ik bij een tankstation om bij binnenkomst al een dampende kop Cappuchino te zien staan die Elsbeth alvast getapt heeft. Volgens mij bestaat de het wakkere deel van de Nederlands bevolking voor zo’n 50% uit Gejoleden…

Bij de duikstek aangekomen blijken er toch nog meer mensen de wekker gezet te hebben maar we kunnen met de 15 man/vrouw nog genoeg parkeerplek bemachtigen om bij het gemaal van Dreischor te kunnen duiken. De palen van het gemaal staan bekend om hun mogelijkheden voor groothoekfotografie en omdat een groot deel van deelnemers bezig is met de specialty Onderwaterfotografie is dit dus een uitgelezen kans. Buddyparen worden ingedeeld, Rob verzorgt een briefing en een half uur later liggen we in de Grevelingen. Dat klinkt als twee vingers in de neus, kkdwd (kind kan de was doen) maar in voorgaande zin gaat toch nog wel een piepklein ander nadeel van Zeeland schuil en dat is dat ze er om historische redenen nogal kinderachtig bang zijn van water en dus overal dijken voor gelegd hebben. Als je dan ook met trillende spieren aan de andere kant van de dijk aangeland ben, ben je heel blij dat de NOB steigers heeft laten maken om makkelijk in en uit het water te gaan. Die steiger zien we dan ook in de verte bij Dreischor prima functioneren, wij worden geacht om langs een aan een paal vastgeknoopt touw af te dalen in het water van de Grevelingen, wankelend over de vooroeverbescherming bestaand uit onregelmatig gevormde basaltblokken…

De Grevelingen is net Maarsseveen: ’t zicht kan nogal variëren. Elke keer weer een verrassing. En deze keer wel een heel aangename. De term kraanwater is wellicht een beetje overdreven maar 10 meter zicht is er zeker. Ideaal voor wat foto’s. Eén van de zaken die tijdens de specialty aan bod kwamen is het feit dat je de camera goed moet voorbereiden. Geheugenkaartje met voldoende ruimte, een schone O-ring, alle klemmen van je onderwaterhuis gesloten en natuurlijk volle batterijen. Dat laatste is waarschijnlijk ter sprake gekomen toen ik even koffie halen was, want als ik mijn camera aan wil doen, kan het display er nog net uitpersen: battery low, shutting down. &%$@## maar ’t ss niet anders, ik geef mijn camera af aan duikleider Rob en vertrek met mijn buddy én lege handen. Het gemaal is vandaag erg makkelijk te vinden. De overtollige regen van de afgelopen dagen heeft het waterschap doen besluiten het gemaal ook daadwerkelijk te laten draaien. Een vieze bruine wolk met modder, rietstengels en drab komt uit de pijpen. Kun je wel eens 10 meter zicht hebben, hier is het toch al gauw 10 cm. De kans op een mooie groothoekfoto wordt hierdoor wel ernstig klein, maar geen nood, groothoek is niet het enige, er is hier ook heel veel macro te vinden. Tussen de basaltblokken wemelt het van de garnalen, anemonen, kreeften, dikkopjes, grondels, zeenaalden, krabben, enzovoort en zo verder. En zoals altijd maakt dat prachtige onderwaterleven van Zeeland alle eerder genoemde tegenslagen (zelfs het lekkende droogpak dat ik nog vergat te noemen) tot niet meer dan rimpels. Het leven is op zijn uitbundigst, zo aan het einde van de zomer. Onder elke blok steen, in elke lege oesterschelp, achter elk blad zeesla is leven te vinden.

Na de lunch is op naar de Nieuwekerkweg. Daar is het druk, maar zoals altijd kun je onderwater verdwijnen en daar vrijwel geen last hebben. Dat is nu wel iets anders want het gebied rond de Reefballs is vandaag erg druk bezocht geweest en afgaande op de stofzooi door duikers die minder vaardig waren met hun trimkunsten. Buddy Rob en ik besluiten een paar meter dieper te gaan om zo de stof te ontwijken en dat gaat prima. Rond een meter of 13 is het zicht weer geweldig net als het leven. Paling, hooiwagenkrabje, scholletjes, natuurlijk kreeften, heel veel kreeften prachtige kwallen kortom een topduik! Of er ook topfoto’s geschoten zijn is natuurlijk de grote vraag. En kleine voorselectie die al in het bezit van de redactie is, ziet er in ieder geval prachtig uit. Op 20 oktober wordt er weer een avond met Karin Brussaard georganiseerd en kan iedereen zijn werk inleveren. Ik ben benieuwd!

Willem