Een nieuw avontuur van het GEJO rescueteam

Het was al de hele week stil op het hoofdkwartier van GEJO-rescue. In stilte zaten de mannen kranten te lezen, voor zich uit te staren of op de klok te kijken, die maar niet sneller wilde gaan, hoe lang ze er ook naar keken. De tot het uiterste getrainde lichamen van het elitekorps schreeuwden om actie. Maar de telefoon bleef stil, de mailbox bleef angstvallig leeg, buiten wat aanbiedingen voor Viagra en Rolexhorloges. En dat hadden de mannen van GEJO-rescue zeker niet nodig. Ze hadden immers al een Rolex.
Net toen het rescueteam zich had neergelegd bij alweer een middag nutteloos wachten op het moment waarop ze de wereld hun reddende hand konden toesteken, verscheen er plotseling een noodkreet in de mailbox.
Het rescueteam verzamelde zich rondom de computer. Een ware noodkreet ontspon zich voor hun ogen.
‘Geachte mannen van het befaamde GEJO-rescueteam’, zo ving de mail aan. ‘Red ons huwelijk.’
‘Afgelopen woensdag heeft mijn vrouw haar trouwring in het water laten vallen. Wij wonen op een woonboot en bij de voordeur is deze uit haar handschoen gevallen en zo het water in gerold. Nu vroeg ik mij af of er bij jullie club misschien iemand is die bij onze boot het water in wil gaan om op zoek te gaan naar de ring. Ik snap dat het zoeken is naar een spelt in een hooiberg en dat er natuurlijk geen garantie is dat hij ooit nog wordt gevonden, maar niet geprobeerd is altijd mis. Help ons. Red ons huwelijk.’

Zelfs de stoerste mannen van het GEJO-rescueteam moesten bijna een traantje wegpinken bij dit ontroerende verhaal. ‘Mannen’, zij de commandant, terwijl hij nog een dikke sigaar opstak, en daarmee vagelijk overeenkomsten met een televisieserie uit de jaren zeventig opriep, ‘dit vertrouwen mogen wij niet beschamen. Al is de kans klein dat we iets kunnen betekenen, als ons de helpende hand wordt gevraagd, dan bieden we die.’
Gejuich klonk uit de kelen van het voltallige rescueteam. Als een man kwam het team in actie. ‘And remember, lets be carefull out there’, riep de commandant nog. Maar de mannen lieten zich al langs de glijpaal afzakken en schoten in hun pakken.
Alle noodzakelijke materialen werden in de rescuebus geladen. Duikpakken, flessen, lampen, schepnetten, vergieten, keukenzeefjes, alles wat maar enigszins van nut kon zijn bij deze reddingspoging.
Met gillende sirenes vertrok de GEJO-rescuebus naar de Utrechtse Reviuskade, alwaar men een onthutst gezin aantrof, die het verlies van hun trouwring nog maar nauwelijks kon bevatten.
Geen nood, brave mensen, sprak de commandant met het gezag in zijn stem dat van hem werd verwacht. ‘We zijn hier om de klus te klaren, en klaren zullen we de klus.’
Ja, hij had wel eens mooiere volzinnen uitgesproken, maar zijn gedachten waren vandaag meer bij de taak die voor hen lag dan bij mooie oneliners.

Na de koffie hees het team zich onverwijld in de duikuitrustingen en begaf zich in het donkere water, keukenzeefjes in de aanslag. Centimeter voor centimeter speurden zij de bodem af. De duisternis omringde hen volledig. Maar opeens greep een hand naar een voorwerp, een solide voorwerp tussen alle verrotte takken en bladeren. Maar helaas, het was niet de vermiste trouwring. Het was de reeds lang vermiste voerbak van de kat. Korte tijd later dook opnieuw een duiker naar de oppervlakte. Ditmaal met een chinees porseleinen soepkom die vast nog hoge ogen zou gaan gooien in de volgende editie van ‘Kunst en Kitsch’.
En toen, eindelijk, na drie kwartier in het koude, stinkende water tussen woonboot en oever te hebben gelegen …..
Zo had dit verhaal eigenlijk moeten eindigen. Maar helaas… Na drie kwartier in de bagger moest het GEJO resueteam de strijd staken. De ring was niet gevonden en hoe het nu met het huwelijk verder moest, daar hadden de dappere redders geen antwoord op. In stilte aanvaarden zij de terugweg naar het hoofdkwartier.
En weer was het stil ten kantore van GEJO-rescue. De mannen zaten de krant te lezen, voor zich uit te staren of op de klok te kijken, die maar niet sneller wilde gaan, hoe lang ze er ook naar keken….

Dit zwaar geromantiseerde verhaal werd u aangeboden door Eric de Kluis en Peter Fokkinga. Sommige van de in dit verhaal genoemde gebeurtenissen berusten op waarheid. Al zijn die moeilijk te vinden tussen alle onzin.