De laatste week van de onderwatercompetitie... Mensen druppelen langzaam binnen in het restaurant van Den Hommel. Over en weer worden beleefdheden uitgewisseld. Maar onderhuids is de spanning voelbaar. De teams kruipen bijna onmerkbaar naar elkaar toe, werpen elkaar bemoedigende maar bedrukte blikken toe. De laatste week betekent de laatste kans om te excelleren, de laatste kans om opgenomen te worden in de eregalerij der groten. Vaardigheden die het uiterste gaan vergen staan voor de deur. Rond half 10 liggen de teams klaar om toe te slaan maar worden in de wielen gereden doordat de wedstrijdleiding in de knoop geraakt is. Nadat de Gordiaanse knoop ontwart is kan er eindelijk gestart worden. Spijkerpoepen is de eerste hoogdravende bezigheid die de ultieme uitdaging blijkt te zijn voor de trimvaardigheden. Aan de andere zijde van de arena wordt een strijd op dood en leven gestreden. Op hun stalen rossen proberen de teams de tegenstanders af te schudden. De stepjes blijken weerbarstige vervoersmiddelen en menig zweetdruppels vermengen zich met het chloorwater. Op de rand van de afgrond wacht een nieuwe uitdaging. Op de drop-off zweven ringen die het uitschreeuwen om aan het spit geregen te worden en dat is precies wat er gebeurd.
In deze heksenketel worden de contouren duidelijk van de overwinning. Ondanks heroïsch verzet van de anderen blijkt aan het eind van de strijd het team dat in hun naam al aankondigde de strijd aan te gaan: de strijd wordt gewonnen door Hunting the DIR hunters and others gaat met de eer strijken. En beladen met de felbegeerde, prachtig vormgegeven beker en de gouden medailles keerden Marieke van Dinter, Kees Koot, Suzan Appel en Donald Schalker huiswaarts wetende dat één jaar lang een aura van onoverwinnelijkheid om zich heen mogen dragen
Volgend jaar weer een nieuwe Onderwatercompetitie met weer meer onzinnige gezelligheid onder én boven water