Na een noodoproep om een buddy om sepia’s te gaan kijken, kreeg ik gelukkig één persoon, IJdo wel te verstaan, zo gek om een dag vrij te nemen op zo’n korte termijn. Dus de volgende ochtend togen IJdo en ik vol goede moed naar het zonovergoten Zeeland. Hans en Aline hadden de week ervoor al een geslaagde poging gedaan, dus wilden wij ook een gokje wagen bij de Zeelandbrug.
Bij aankomst stond het parkeerterrein al bijna helemaal vol! Wat zal het de dagen erop een gekkenhuis zijn geweest… Na het aanschouwen van mensen die met een rebreather en peperdure domecamera’s met megaflitsers te water gingen, wist ik wel dat de sepiafoto van het jaar niet door ons zou worden gemaakt. Maar goed, na een snelle optuigsessie, nog steeds vol goede moed te water. De beroemde rekjes staan aan beide kanten van de brug. Daar waren al volop bellen te zien, dus ons kompas op die richting ingesteld. De stroming bleek nog maar heel licht te zijn en het zicht was redelijk goed. Onderweg kwamen we al meteen leuke dingen tegen: enorme, het leken wel genetisch gemanipuleerde, heremietkreeftjes, eieren van een slak en vlak daarbij ook een vlokkige naaktslak en pijlinktviseieren aan een stok. Maar bij de rekjes was helaas niet te doen.
Nadat we het al bijna hadden opgegeven, zag ik een paar vinnen op de bodem liggen, zonder dat er stof opwoei. Die lagen er dus al een tijdje. En inderdaad, de duiker die eraan vast zat lag bij een dieper geplaatst rekje op zijn gemak naar een paar kanjers van sepia’s te kijken en foto’s te maken. Wij dus snel er naast gaan liggen. Aan de andere kant van het rekje lagen, aan de lampen te zien, ook wat duikers. Het werd een waar festijn, een zeven- of achttal sepia’s zwommen onbekommerd rond! De beesten storen zich absoluut niet aan duikers, nog aan lampen of flitsers. De mannetjes zijn veels te druk met het waken over en het hof maken van de vrouwtjes. De mannetjes waren duidelijk herkenbaar aan hun zwarte tentakels en imponerend gedrag. Na enige tijd werd het nog wat drukker met duikers. Een paar duikers met buddylijn kwam aanzwemmen. Eentje ging gewoon bovenop mij liggen!! Alsof ik er niet was, zelfs na aantikken, geen enkele reactie. Tja, dan denk je wel £¥∂‼ Even later kregen IJdo en ik bijzondere actie te zien, wat verder verwijderd van de rekjes: een zeer intieme aangelegenheid, zullen we maar zeggen. Voor een uitgebreid verslag over ‘hoe’ ze het doen, kijk naar het filmpje of smeuïge verslag van Willem van afgelopen jaar. Na bijna en uur werd het toch wel erg fris en was onze lucht al een heel eind op, dus rustig opgestegen en na elkaar een stevige (buddy)hand te hebben gegeven met een enorme smile op onze gezichten het water uitgegaan. Wowie, dat was de moeite waard.
Dus als je nog tijd hebt, ga een keer kijken. Ik ben zelf erg benieuwd om te zien hoe de eieren zich gaan ontwikkelen. Misschien wat voor het Zeelandweekend, wie wil?
MariekeD
Naschrift redactie: woensdag 27 mei is Zeeland ook bezocht door een groepje Gejo duikers. Een verslag over wat er toen te zien was zal er wel niet komen want er was niets te zien: 50 cm tot (op goeie momenten) 1,5 meter zicht... Toch mogen we niet klagen want bij de Zeelandbrug zwommen we per ongelijk tegen twee sepia's aan. Eén gelukte foto, een filmpje is alles wat toonbaar was. Voor het gemak zijn ze toegevoegd aan de foto's van Marieke...
Bij aankomst stond het parkeerterrein al bijna helemaal vol! Wat zal het de dagen erop een gekkenhuis zijn geweest… Na het aanschouwen van mensen die met een rebreather en peperdure domecamera’s met megaflitsers te water gingen, wist ik wel dat de sepiafoto van het jaar niet door ons zou worden gemaakt. Maar goed, na een snelle optuigsessie, nog steeds vol goede moed te water. 
Nadat we het al bijna hadden opgegeven, zag ik een paar vinnen op de bodem liggen, zonder dat er stof opwoei. Die lagen er dus al een tijdje. En inderdaad, de duiker die eraan vast zat lag bij een dieper geplaatst rekje op zijn gemak naar een paar kanjers van sepia’s te kijken en foto’s te maken. Wij dus snel er naast gaan liggen. Aan de andere kant van het rekje lagen, aan de lampen te zien, ook wat duikers. Het werd een waar festijn, een zeven- of achttal sepia’s zwommen onbekommerd rond! De beesten storen zich absoluut niet aan duikers, nog aan lampen of flitsers. De mannetjes zijn veels te druk met het waken over en het hof maken van de vrouwtjes. De mannetjes waren duidelijk herkenbaar aan hun zwarte tentakels en imponerend gedrag. Na enige tijd werd het nog wat drukker met duikers. Een paar duikers met buddylijn kwam aanzwemmen. Eentje ging gewoon bovenop mij liggen!! Alsof ik er niet was, zelfs na aantikken, geen enkele reactie. Tja, dan denk je wel £¥∂‼ Even later kregen IJdo en ik bijzondere actie te zien, wat verder verwijderd van de rekjes: een zeer intieme aangelegenheid, zullen we maar zeggen. Voor een uitgebreid verslag over ‘hoe’ ze het doen, kijk naar het filmpje of smeuïge verslag van Willem van afgelopen jaar. Na bijna en uur werd het toch wel erg fris en was onze lucht al een heel eind op, dus rustig opgestegen en na elkaar een stevige (buddy)hand te hebben gegeven met een enorme smile op onze gezichten het water uitgegaan. Wowie, dat was de moeite waard.