The Italian Dive

Op zaterdag 31 mei 2008 gebeurde het…. De start van de wrakduikspecialty van Gejo. In de rebound welteverstaan, want in 2007 hadden we ook al een poging ondernomen, maar deze ging door het slechte weer niet door.
Op zaterdagmorgen toog ik in mijn auto richting Maarssendorp om Inez op te halen om vervolgens vol goede moed af te reizen naar het altijd mooie Scheveningen waar de Dolfijn van Martin Bakker aan de Lelykade lag afgemeerd, een paar honderd meter vanaf het oorlogsmuseumschip en de Zeeschuimer van Noordzee duikvereniging Sirene.
Om 6.30 kwamen wij aan alwaar wij de spullen met vereende krachten aan boord laadde.
Om 06.55 uur was iedereen aan boord, ruim op tijd voor het vertrek van de boot om 07.10 uur om ons voor 2½ uur varen mee te nemen naar het wrak van de Aboukir, een Engelse oorlogsbodem uit WOI
Aan boord kregen wij een korte briefing over de veiligheid aan boord en werd ook kort ingegaan op de schoenen van verschillende deelnemers, voornamelijk mijn schoenen. Ik had namelijk mijn Italiaanse schoentjes aan met rubberen zool (zie foto), maar het zag allemaal erg glad uit, in meerdere opzichten. De geuzennaam ‘Italian man’ was geboren.
Terwijl ik om mij heen keek zag ik vooral de bergstapper. Ik had achteraf ook beter kunnen kiezen voor een spijkerbroek met bergstapper en windstopper in plaats van mijn dunne broek en witte blouse met marine blauwe trui. In plaats van het door mij verwachte perfecte zomerweer was het voornamelijk nevelig.

Na 2½ uur varen kregen wij het signaal om ons om te kleden omdat de kentering er was. Het zou zonde zijn om niet snel het water in te gaan.
Tot aan het moment dat wij op het wrak aanvoeren was er niemand zeeziek geworden, maar op moment dat we ons gingen omkleden werden er een aantal mensen ziek. Inez werd het hardst getroffen en was echt beroerd. Zijn ging benedendeks liggen om bij te komen. Marcel voelde zich niet goed genoeg om te duiken. Peter en Henry waren wel zeeziek maar zijn toch gaan duiken.
Het eerste buddypaar was Victor en Sander (de assistent van Martin). Binnen no-time was de ankerlijn aan het daaleind gecontroleerd en kon de boot worden stilgelegd. Het duiken kon beginnen. Ik en Martin Bakker vormden samen een buddybaar, wij zouden als laatste het water ingaan.
Echter doordat het 1e buddypaar terecht lang wegbleef konden wij het water niet in. Martin stelde voor dat ik met Peter en Henk mee zou gaan. Deze lagen al in het water en stonden op het punt onder te gaan. Nog wat beduusd door deze snelle verandering sprong ik in het water en voegde mij bij hun. We gingen snel onder. Dit had ik beter niet kunnen doen. De afdaling deed ik te snel waardoor ik het gevoel kreeg dat ik te weinig controle had. Op een diepte van 20½ meter bekroop mij een gevoel van benauwdheid en kreeg ik de behoefte aan buitenlucht. Ik heb hierop richting Peter en Henk aangegeven dat ik naar boven ging. Onderweg naar de oppervlakte had ik de rust weer gevonden en heb op verschillende dieptes de indruk die de Noordzee op mij maakte in alle rust onder water kunnen verwerken. Dit gaf een geweldige rust.
Eenmaal terug op de boot deed ik mijn verhaal tegen de al teruggekeerde buddyparen. Uiteraard waren er mooie verhalen over uitstekend zicht, mooie souvenirs en een sterke stroming. Jammer dat ik er net niet was gekomen, want het wrak lag op 26 meter diepte. Ik had het tijdens mijn afdaling niet gezien, te druk met andere dingen.
Voor Inez en Marcel was het uiteraard nog veel wranger om bovendeks een horde enthousiaste duikers te moeten horen over hoe mooi en goed het zicht was, hoe mooi de vissen waren, hoe sterk de stroming was en hoe mooi de souvenirs zoals de lege hulzen, cordietstaven niet waren. Vanaf deze plek wil ik namens iedereen die meedeed toch wel een blijk van medeleven geven aan Inez, Marcel en Henry. Bij deze.
Terwijl iedereen weer aan boord klom, kwam ook de rust weer aan boord. Het lange wachten was begonnen en dat was niet altijd even makkelijk. Doordat de Dolfijn een kielboot is, is het ook gevoelig voor deining. De windkracht was 2 bft, maar voelde door de deining van het schip af en toe aan als windkracht 4 bft. Dat was dan het enige punt wat ik op het comfort kan aanmerken. Eten en drinken was all-inclusive. Van cola tot spa, het gebruik van de keuken, alles was mogelijk. Top.
Terwijl de deelnemers de tijd doorbrachten met ‘duikerslatijn’, slapen, of gewoon een goed gesprek kwam de volgende kentering eerder dan verwacht. Wederom kwam het sein dat we ons moesten omkleden en dat snel moest want de stroming was gestopt.
Geleerd van de vorige keer ging ik als 1 van de eerste in het water samen met mijn buddy Sander. We hadden alles goed doorgesproken, ik wilde een rustige afdaling zodat ik het gevoel van controle zou behouden en dat gebeurde ook. Het wrak doemde voor mij op zoals je het verwacht. Vanaf 22 meter zag je duidelijk de contouren.
Terwijl Sander de hefballon vastmaakte aan het daaleind zweefde ik tussen de vissen. Er stond totaal geen stroming! Je had alle tijd om goed om je heen te kijken. Krabben, kabeljauw en andere vissen waren overal. Op 28 meter diepte was het nog zo verschrikkelijk helder dat je totaal geen lamp nodig had. Duidelijk zag je ook de vislijnen met de grote haken dreigend hangen aan de resten van het wrak.
Terwijl wij verder zwommen bedacht ik mij dat het erop leek alsof de bemanning van de Aboukir de gehele WOI Mikado had gespeeld met cordietstaven. Deze lagen werkelijk overal. Het beeld dat je op het netvlies krijgt is zo overweldigend. Er is zoveel te zien op een dergelijk wrak. Munitiekisten, netten, vislijnen, losse onderdelen van de boot, vis, krab. Eigenlijk te veel. Maar wat een ervaring.
Bij 150 bar op de manometer gaf ik een signaal aan Sander dat het tijd was om terug te gaan. Rustig keerden we om en rolde de gidslijn op die we hebben uitgerold. Ik keek meer om me heen dan naar de reel en kreeg daarom onherroepelijk een vastloper. Na een paar seconden te hebben geprutst sneed ik de lijn door, hing de reel aan mijn wing en rolde de resterende gidslijn om mijn hand. Kostbare lucht besteden aan een vastgelopen reel is zonde.
Teruggekomen bij het daaleind was het tijd voor een laatste controle op de hafballon. Zat alles vast zoals het hoort. OK, tijd om op te stijgen.
Onze eerste diepte stop was op 10 meter voor één minuut om deze een vervolg te geven op 6 meter voor 3 minuten. Vervolgens stegen we naar de oppervlakte om te constateren dat het daaleind strak onder de kiel was komen te staan. Hierdoor was het moeilijk om aan de andere kant van het schip te komen. Een lastig punt was de trap. Doordat het schip deint gaat de trap ook flink op en neer Het is de kunst om je door de trap voorzichtig te laten opscheppen om door te klimmen tot op het dek.

Eenmaal op het dek was het even bijkomen van een geweldige duik tegelijk met het helpen van andere duikers bij het aan boord komen en je bent alert op decoballonnen of hefballonnen.
Ineens zagen we de hefballon van het daaleind bovenkomen en kort daarna signaleerde we Martin aan de oppervlakte. Hij was los van het daaleind. Snel werd Martin gemarkeerd en de stand-by boot in gereedheid gebracht. Maar… waar waren Victor en Erik. Dan ineens zagen we Victor via het daaleind boven komen, echter zonder Erik. Kort daarna zagen we een decoballon en was het tijd om de stand-by boot erop uit te sturen. Nog voordat Martin vanuit het water kon roepen dat de boot moest worden ingezet waren Sander en Glenn al onderweg naar onze buddies verder op.
Willem werd aangewezen als de duikleider om een en ander te overzien. Victor werd ondervraagd terwijl hij nog in het water lag over de situatie. Snel werd alles geanalyseerd en kwam de conclusie dat alles onder controle was. Victor werd met vereende krachten aan boord geholpen en iets later kwamen ook de andere aan boord vanaf de stand-by boot.
In de kakofonie van enthousiaste verhalen hoorde je dezelfde lijn. Geweldig zicht, meer dan 10 meter, absoluut geen stroming en wat een vissen. Kortom, voor iedereen een geweldige tweede duik.
Direct na de duik werden alle touwen en lijnen binnengehaald en stoomde de Dolfijn richting Scheveningen. Sander en Victor begonnen aan de maaltijd; macaroni met gehakt en fijne groente. Dat die twee in dat kleine kombuis die heerlijke maaltijd hebben kunnen bereiden snap is nog steeds niet. Ik geloof dit iedereen minstens twee borden heeft gegeten. Victor, bij deze, je bent een geweldige kok.

Nog nagenietend van een geweldige dag doemde aan de horizon de contouren van Scheveningen op en was ons avontuur omstreeks negen uur ten einde.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik twee bijzonder leuke dagen euuh, duiken heb gemaakt, dat ik er veel van heb geleerd en dat ik absoluut zeker terugga naar de Noordzee om andere wrakken te exploreren. Ik heb sterk het idee dat meerdere deelnemers daar net zo over denken.

Bas Groenendijk

Foto van deelnemers en de kapitein van Dolfijn (2e links)