Marieke D(ownunder)

Tja, het is al weer enige tijd geleden dat ik van vakantie terug ben, maar “beter laat, dan nooit” zullen we maar zeggen. Afgelopen zomer zijn Henk en ik op vakantie geweest naar Australië. We moesten daar toch heen vanwege een congres. Ideale mogelijkheid om te combineren met een vakantie, dachten wij zo.…

Dus na een lange reis aangekomen in Cairns waar het winter was. Nou ja, met 25 -28 ºC voelde dat niet bepaald zo. De eerste paar dagen waren bedoeld om lekker bij te komen en de stad en omgeving te verkennen. En daar hoort natuurlijk een snorkel/duiktocht op het Great Barrier Reef bij. Van tevoren thuis al wat uitgezocht op internet, want de kans op volgeboekte dagen bestond, werd ons verzekerd. Uiteindelijk een maatschappij uitgezocht die met een klein bootje op dagtocht ging. Dat leek ons leuker dan met 300 man (lees Japanners) tegelijk erin springen.

En inderdaad, het was kleinschalig en goed georganiseerd. Een deel van de mensen ging duiken, de rest snorkelen. Na ruim 2 uur varen, genietend van het uitzicht en een stralend blauwe lucht, eindelijk bij één van de huisriffen aangekomen. Snel alle spullen aan en het water in. Wel raar met zo weinig spullen aan. Lijkt net of je van alles bent vergeten aan te doen. Nou, men had niets was teveel gezegd. Het was schitterend! Zoveel verschillende soorten koraal en vissen. Onvoorstelbaar en fantastisch mooi. Na de duik en een snelle lunch, en nogmaals te water. Dit keer met een kleine zodiak. Het arme bootje kon de hoeveelheid duikers echter niet aan en hozen hielp niet! Dus het water stroomde over de rand en we moesten snel uitstappen. Na een snel rondje varen wist de schipper al het water uit de boot te krijgen. Een tweede poging leidde natuurlijk tot het zelfde resultaat, dus nog snel even hozen en daarna 1,2,3, achterover het water in. Dit keer met de stroom meedrijven. Weer een prachtig koraalwand. En plotseling komt zomaar een manta voorbij ‘gevlogen’. Onze dag kan niet meer stuk. ’s Avonds thuis kan ik het gewoon allemaal niet bevatten en besluit over 4 weken, als we terug zijn in Cairns een korte live-a-board te maken met dezelfde organisatie. Geen probleem, nog plek genoeg.

Dus na een heerlijke vakantie, waarbij we het regenwoud en de ‘outback (incl. slangen en krokodillen)’ onveilig hebben gemaakt, stap ik weer op de boot. Als we een klein halfuur onderweg zijn, zien we een groep dolfijnen in het water dartelen en even verderop een bultrug! De reis kan voor mij dan al bijna niet meer stuk.

Na 2 uur varen komen we aan bij de grote boot en stappen we over. Na de incheck meteen in het pak gehesen, briefing en het water in. De duik duurde bepaald niet lang. Mijn Zweedse buddy was namelijk erg onrustig en na 12 minuten al door haar lucht heen… Maar toch al genoten. Tijdens die duik werd bekeken hoe je dook en daarna werd een nieuwe buddy-indeling gemaakt. Gelukkig heb ik de dagen erna hele goede buddies gehad: een Israëlische divemaster, Gur genaamd, en een Nederlandse jongen, Jan. Dus heerlijke duiken en (oppervlakte)snorkeltochten gemaakt. Verder was er een bioloog/filmer aan boord, die met iedereen een keer ging duiken en filmen. Van hem veel geleerd over het onderwater leven en heel bijzonder dingen gezien, zoals een radar-mantashrimp. Deze garnaal kan zijn scharen met een enorme snelheid uitklappen en daarmee zijn prooi knockout slaan, of je vinger verbrijzelen als je als duiker te nieuwsgierig bent… Om deze in een aquarium te houden moet je glas van minstens 10 mm nemen, anders gaat dat er ook aan. Natuurlijk de film gekocht, als was het maar om hem te bedanken. Maar vooral ook om mijn familie en vrienden eens te laten zien hoe mooi het er onder water uit kan zien; de reden waarom ik duik.

Met Gur kwam ik een keer nogal ver van de boot weer boven water. En met vrij hoge deining is het dan wel even zwemmen naar de boot. Dus dacht ik, het is wel saai om zo op je rug terug te zwemmen. Dus draai ik me om en kijk even onder water. Direct vliegt mijn hoofd er weer uit en Gur roep verschrikt vragend “Een haai??!!” Nee, roep ik “een walvis!” En inderdaad, onder ons speelt een dwergvinvis. Omdat we zolang wegblijven en de boot een strak eet/duik/vaar schema heeft, worden we opgehaald met een kleine zodiac. Dus we roepen een ”Minky whale”! “Ja, ja, slecht excuus”, wordt er terug geroepen. Maar een van de instructeurs vertrouwt het niet en springt erin met een camera. Hij legt de walvis voor ons vast op de gevoelige plaat. Daarna roept hij naar de andere instructeur dat het toch wel waar is. Prompt laat deze de moter los en springt er zelf ook in! Het blijkt dat sommige instructeurs al jaren meevaren om dit mee te maken…

Na twee en een halve dag eten-duiken-eten-duiken-slapen etc, moe maar heel voldaan weer aan land gestapt. Geen last van zeeziekte gehad (iets wat ik altijd vreesde) en er is een hele nieuwe wereld voor me open gegaan. Kom maar op met die live-a-boards!

De foto’s heb ik niet zelf gemaakt. Fotografen: Gur (Isr), Lisa (Nrw) en Tim (Aus)

Marieke van Dinter