Week 9: materiaalpech

Dat vroeg opstaan bij duiken hoort, daar ben ik inmiddels wel aan gewend. Maar de tijd van vandaag slaat wel alles. Het is namelijk nog geen 7.30 als MariekeV aanbelt. We moeten extra vroeg in het water liggen i.v.m. de eerste paal van het nieuwe SDMP. Daar hebben ze lang genoeg op moeten wachten, dus een extra vroege duik hebben we daar wel voor over.

Nog half slapend staan we een uurtje later samen met Donald en Joop in het water. Het heien is inmiddels al in volle gang, dus waarom we zo vroeg in het water zijn is ons niet helemaal duidelijk. We hebben een herkansing van de reddingsprocedure op het programma staan. Die ging vorige week nog veel te snel, dus dat moet nu beter. Dit is tevens het laatste onderdeel, op navigatie na, dat moet worden afgetekend op mijn lijstje. Dus hopelijk krijg ik nu een goed, of op zijn minst een redelijk. Boven water zwemmen we naar het 10m platform, waar al een aardige jacuzzi is ontstaan door de vele duikers die er onder water zitten. De afdaling is even spannend, want ik ben erg verkouden geweest en mijn neus is nog niet helemaal de oude. Gelukkig gaat alles goed, en voor ik het weet hangen we aan de reling van het platform om te trimmen. Dat hebben we goed onder de knie. En dan kan nu de de grote reddingsactie beginnen.

Als eerste is het mijn beurt om mijn buddy veilig naar boven te brengen. De handelingen op het platform gaan goed en langzaam beginnen we aan de opstijging. Niet te snel denk ik steeds, maar ik mag ook niet terug vallen uiteraard. Veel langzamer dan vorige week stijgen we naar de oppervlakte. Maar dat was ook de bedoeling. Donald is erg tevreden over het resultaat. Gelukkig, ook dit kan ik. Zou ik een goed krijgen? Straks moet ik hem nog een keer laten zien, maar eerst is het MariekeV haar beurt om mij naar boven te brengen. We zakken weer af naar het platform en MariekeV begint met de reddingsoperatie. Langzaam stijgen we op mijn vest naar boven. Maar dan voel ik toch weer het platform onder mijn voeten. Wat is dat nu? Donald trekt aan mijn snelontluchter op mijn schouder. Is dat ding alweer lek (herinner je mijn eerste buitenduik?). We wagen nog een poging. Zelf kan ik niets doen dan alleen maar afwachten of het nu gaat lukken. Het lukt echter niet, want niet veel later zitten we in de modder naast het platform. Donald begint driftig aan mijn ventiel te sjorren en al snel wordt het zicht slecht. Ik zwem met het lege vecht terug naar het platform. Daar kan ik me ergens aan vasthouden als ze weer proberen het vest vol te laten lopen. Tevergeefs. Hmm, hoe gaan we nu boven komen? Ik heb één keer eerder met een leeg vest vanaf 10m naar boven gezwommen, maar dat is geen pretje en zeker niet makkelijk. Nu hebben we net de reddingsprocedure geleerd, dus het lijkt me het handigste als ik op het vest van MariekeV naar boven ga. Even heeft Donald het idee dat Marieke met Joop naar boven kan gaan, maar gelukkig neemt hij mijn idee toch over. Dus voor een tweede keer die ochtend ga ik naar boven op het vest van MariekeV. Nu is het ineens een soort van echte reddingsprocedure geworden. Het gaat wederom perfect en ik ben blij als we boven zijn. Daar houd ik me goed vast aan de andere om te voorkomen dat ik weer naar de bodem zink. Een beetje bedroeft zwemmen we terug naar de haven. We hebben nog 100 bar in onze fles, maar met een kapot vest kan ik niet verder.

Dus veel eerder dan gepland zitten we even later aan de bar. Dan is het zover en wordt de laatste paal voor het nieuwe SDMP in de grond geslagen. De verschillende verenigingen zetten hun naam op de paal. Wij missen alleen de naam van de OnderWaterBar nog, maar ja die hoort ook onder water en niet onder de grond. Met een enorme klap slaat Willem de laatste paal een stukje verder de kleigrond bij de Maarsseveense Plassen in. Dat gaat vast een heel mooi nieuw clubgebouw worden. Als allerlaatste GEJOers gaan Marieke en ik richting huis.

Volgende week wordt een druk duik weekend met zaterdag nog een laatste les voor de reddingsprocedure en zondag kompassen in Oostvoorne. Ik heb er nu al weer zin in.