Een ander licht op de zaak

Gezien in het licht van de wekelijkse verslagen van MariekeB en V is het misschien ook eens leuk om een opleidingsduik ook eens vanuit de ogen van een instructeur te bekijken. Dit stukje gaat dan over de duik van afgelopen zaterdag 28 april, met als deelnemers Marieke Veldman, Marieke Backer, Willem Heijdeman en ondergetekende.

De ochtend begon voor mij op het moment dat ik na een traumatische ervaring (vroeg opstaan op zaterdag) om half 9 kwam aanzetten op het SDMP. Natuurlijk waren op dat moment de beide Mariekes al aanwezig en zag ik Willem ook al rondlopen. Na een eerste en een tweede kop koffie verzamelde ik Willem en M & M bij elkaar voor een eerste briefing. Op het programma stond opstijgen (vrij en als reddingsprocedure) en “snoeken zoeken” in de vorm van een navigatieoefeningen. Als extra werden er ook nog extra trimoefeningen in het programma gezet omdat ik dit nu eenmaal als een van de belangrijkste onderdelen van het duiken beschouw.

Na de brieving kwam deel 1 van de les, leren omgaan met de kompas. Dit hield in, kompas zetten, handdoek op het hoofd en vierkantje lopen, waarbij de ene Marieke er voor moest zorgen dat de andere niet in het water zou lopen. Daarbij bemerkte ik dat MariekeV (die vorige week al haar eerste navigatie les had gehad) de ervaringen van haar les van vorige week doorgaf aan haar buddy. Communicatie tussen de beide buddies was en is een erg sterk punt, wat in de loop van de les nog meer duidelijk zou worden.

Omkleden, briefing met Willem die als stagaire 1*-instructeur mee  zou gaan en het water in. Vervolgens al pratend zwemmen naar het 10-meter platform en duiken maar. Op het 10-mtr platform aangekomen eerst wat trimoefeningen en daarna een vrije opstijging, na elkaar uitgevoerd. Het trimmen gaat steeds beter hoewel ik het gevoel had dat MariekeB nog wel een kilootje minder kon hebben, ook weer een teken van vooruitgang. De opstijging ging, hoewel erg voorzichtig, voor beide duikers goed. De tweede keer het zelfde verhaal, eerst trimmen en vervolgens een vrije opstijging. Nu was het MariekeB die vond dat ze te snel opsteeg, vervolgens weer volledig uitblies waardoor ze in een paar seconden weer op het platform stond. Gelukkig bleef het bij een stevige schrik bij zowel Marieke als ondergetekende, het werd tijd voor wat anders.

Voor het navigeren hadden beide Mariekes een eigen koers gekregen, de eerste richting de kooi en de tweede richting het haventje. MariekeV mocht beginnen en op de bodem aangekomen begon die al meteen aan te geven aan haar buddy dat ze naast haar moest zwemmen, en nog redelijk kordaat ook ;-)) Vervolgens besloot ze om dwars door een rij takken te zwemmen (het donkere bos geloof ik) maar het ging goed en we kwamen in de buurt. Daarna werd het kompas overgenomen door MariekeB. Die zetten de koers uit (nog steeds onderwater), en begon te zwemmen. Na een meter of 10 begon er een uitgebreide discussie onder water die ik waarschijnlijk niet helemaal, maar toch wel voor een deel kon volgen. Eerst gaf MariekeB aan dat als het bandenspoor gevolgt zou worden, ze uit zouden komen in het haventje. MariekeV gaf vervolgens aan dat dit een vorm van valsspelen zou zijn en dat er gebruik gemaakt moest worden van het kompas. Vervolgens gaf MariekeB weer aan dat het koers 330 moest zijn en volgens MariekeV moest het 300. Het leukste van dit verhaal was dat deze niet door de NOB verstrekte handsignalen gewoon door beide duikers begrepen werd, er geen enkele vorm van ruzie was, en dat de communicatie van beide buddies onder water met de zelfde intensiteit plaats vond als bovenwater. Na dit gesprek van een minuut of 5 werd er weer uitgetrimd en verder gezwommen. Vervolgens was het MariekeB’s beurt om een einde te maken aan een van haar trauma’s. Ze ondekte als eerste een behoorlijke snoek van ongeveer een meter die een beetje tegen het riet aan het genieten was van de zon. Zonder een spatje paniek hebben een minuutje lang, op een afstand van een meter of 2, naar de snoek liggen te kijken. Daarna zijn we het haventje in gezwommen, hebben MariekeB en ik nog wat uitgelood (inderdaad 1 kg minder) en werd het tijd voor omkleden en de debriefing.

Tijdens de briefing hebben we de les nog eens doorgenomen. Voor mij was vooral het feit dat er onderwater zo goed gecommuniceerd werd en het trimmen goed vooruit ging het belangrijkste vooruitgang. Daarna kwam natuurlijk de discussies wat nu wel goed genoeg was en wat niet. Vooral MariekeV was het niet altijd eens met het feit dat ik de vorige week voor een bepaald onderdeel “Goed” had gegeven en deze week slechts “redelijk”.

Mijn eigen duik werd trouwens helemaal perfect afgesloten met een (opblaasbare) GEJO dolfijn, uit handen van de duikleider Joop van Rosmalen en Greet van Arem, voor mijn 700-ste duik. Niets minder dat een zeer geslaagd einde van een zonnige dag.