Deel II van The story of the buddy…

Zo, de vierde week zit er al weer op. En aangezien mijn buddy MariekeB niet aanwezig was, heb ik weer de eer om verslag te doen. Maar jullie zijn natuurlijk allemaal razend benieuwd wat er nu weer mis ging. The story continues…

Oeps, het begint al dat ik in mijn eendje moet navigeren naar Maarsseveen. Mijn buddy heeft namelijk het lumineuze idee gehad om een weekendje naar Zeeland te gaan (zonder duikbrevet en badeend, jemig wat jammer). Maar zelfs zonder TomTom rijd ik in één keer goed.

Vandaag mag ik (weer) met Donald mee en Sjoerd en Liam haken aan in afwezigheid van mijn buddy. Ik mag dus vandaag met 2 kilo minder naar beneden (en nu vindt iedereen die 14 kilo die ik had wel heel erg veel, ja hallo, wie heeft mij uitgelood??). We zwemmen naar het 6 meter platform waar wonderbaarlijk niemand aanwezig is. Ik kom nog prima naar beneden, alhoewel ik me weer vastklamp aan het touw van de boei om niet te snel te gaan ivm klaren. Maar ik kom geklaard beneden. Eerst gaan we even trimmen. Ik ben nog voorzichtig met lucht in mijn vest (was helemaal vergeten te vertellen in mijn vorige verslag dat ik nog een ongecontroleerde opstijging had gemaakt…). Maar eindelijk lukt het me! Ik blijf netjes boven het platform hangen! Wauw, lekker gevoel is dit zeg! En dan gaan we een opstijging maken. Liam en Sjoerd gaan eerst, dus ik trim nog wat verder.Vervolgens mag ik ook. Hoe was het ook alweer? Tot 6 tellen voor elke meter? Ik zit natuurlijk weer helemaal naar het verkeerde streepje op mijn console te kijken (diegene die niet beweegt haha!), maar dat heb ik door dus ik besluit op de belletjes af te gaan. Het gaat redelijk goed. We gaan weer naar beneden, even trimmen en weer opstijgen. Oh ja, moet wel stoppen op drie meter nu. Dat vind ik nog erg moeilijk, maar gaan we aan werken. En nu komt het leukste gedeelte: de navigatie!! We spreken af dat we naar beneden gaan, op vier meter moeten blijven hangen en Liam mag als eerste een koers van 160 graden aanhouden. Ik ben verantwoordelijk voor het op diepte van 4 meter blijven. Na wat gejojo lukt het en op een gegeven moment mag ik het overnemen en we koersen op 300 graden. Wel raar dat bij een enkele beweging je alweer van koers verandert. Maar we letten goed op en komen goed uit. En dan het allerallerleukste: we gaan nog even op snoekenjacht. Liam gaat met Sjoerd mee en ik met Donald. De laatste schijnt heftig met zijn lamp heen en weer maar er is helaas niks te zien. En ik? Ik geniet er enorm van dat ik lekker getrimd door het water schrijdt. Want zo voelt het dus! In afwezigheid van vissen (hoewel Liam wel een baars heeft gezien die groter wordt naarmate je er vaker naar vraagt) gaan we weer terug naar de haven. Het zit er weer op helaas!

Na de debriefing (waarbij zowel Liam als ik complimenten krijgen over alles wat we vandaag voor het eerst hebben gedaan) wordt er nog even gesnackt en geouwehoerd in de bovenwaterbar.

Ik ben deze week wel redelijk van mijn trauma’s afgekomen en heb eindelijk kunnen ervaren hoe ontspannen het duiken kan zijn. Dat gaan we volgende week weer doen! Gezellig, samen weer met mijn buddy MariekeB!

Overigens is iedereen van harte uitgenodigd om eens te komen kletsen in de nieuwe Onderwater Bar!! Voor alle laatste roddels en nieuwtjes!

MariekeV