Week 3: over opstijgen, afdalen en nog steeds geen snoek...

Vanmorgen ben ik al om 6 uur wakker. Fluitend maak ik mijn ontbijt klaar. Ja, het is weer zaterdag! Met zo een korte werkweek, leek de week nog sneller voorbij te gaan. Ik zoek al mijn spullen bij elkaar. Echt niets vergeten? Dan ga ik buiten op de stoep zitten wachten op de andere Marieke.

Op weg naar het SDMP omzeilen we, zonder te verdwalen, de wegversperring en we komen keurig op tijd aan. In de auto hebben we de discussie of we nu wel of geen vissen zullen gaan zien, of een badeend misschien. We draaien de parkeerplaats op en wat zien we daar. Een kermiswagen met daarop op een Lucky Ducky. Als je het over badeenden hebt, en al lachend parkeert Marieke haar auto.

Het toeval wil, nou ja zover toeval bestaat dan, dat Donald weer met ons het water in mag. Hij krijgt assistentie van Victor, ook een instructeur, maar dan nog in opleiding. Het plan is als volgt: boven water naar het 6 meter platform zwemmen, daar een afdaling maken, even goed uitrimmen aan de rand van het platform, op het platform brilletje klaren en ALV buddybreathen, dan zonder lucht in ons vest weer omhoog, even bijpraten, om vervolgens weer onder te duiken op zoek naar de vissen. Victor denkt dat ik een grapje maak als ik zeg dat we die vissen wel achterwege mogen laten. Ik weet het, om van die angst af te komen is er maar een remedie, maar echt happig op mijn eerste ontmoeting met mr. snoek ben ik nog steeds niet.

Boven water zwemmen we naar het zes meter platform. Bij het platform staat echter file, dus zwemmen we nog een stukje verder, naar het tien meter platform. Langs de lijn dalen we langzaam af. Het eerste stukje is even lastig, want heb vandaag twee kilo lood minder bij me. Als ik eenmaal een stukje onder ben, komt de vaart er toch in. Het blijft het lastig voor me om me te oriënteren tijdens de daling en dus houd ik Victor goed in de gaten. Gelukkig staat het platform dit keer wel recht. Het uittrimmen is nog steeds een kunst op zich, maar het gaat al beter met dat minder lood. Brilletje klaren gaat nu in meteen goed. Het is nog even extra spannend, want ik heb mijn lenzen deze duik ingehouden. Als ik moet doen alsof ik zonder lucht zit, krijg ik keurig netjes de ALV van Marieke aangereikt. Ja, ze is niet alleen een goede buddy boven water. Dan komt nu de grote uitdaging. Gaat het ons lukken om zonder lucht in ons vest naar boven te komen. Donald heeft ons gezegd dat we niet moeten vinnen, maar gewoon met de schoolslag naar boven kunnen gaan. Ik sta er klaar voor en zet af vanaf het platform. Als een dolle begin ik te zwemmen, en het lijkt dat ik wel omhoog kom. Maar wat voel ik daar bij mijn voeten. Verrek, het is de bodem. Ik ben van het platform afgezwommen, maar geen meter omhoog. Ik zet me nog een keer af en probeer nu met vinnen naar boven te komen. Ondertussen probeer ik Victor ook nog in de gaten te houden, om te zorgen dat ik niet te snel naar boven ga. Maar ja echt langzaam gaan werkt ook niet, want dan sta ik zo meteen weer op de bodem. Het kost behoorlijk wat kracht, maar ik zie toch echt de waterspiegel dichterbij komen geloof ik. Victor geeft aan dat ik even moet blijven hangen op drie meter, maar eigenlijk wil ik verder, anders sta ik dadelijk weer op de bodem. Ik probeer enigszins stil te hangen, maar dan zwem ik toch verder naar boven.

Eenmaal boven zie ik hoever ik ben afgedwaald van de platformboei. Geen wonder dat het zover zwemmen leek. Marieke en Donald zijn nog nergens te bekennen. Terwijl ik bij kom van deze zware opstijging komt daar eindelijk Marieke boven. En hoe. Het is haar heel zwaar afgegaan en ze is helemaal uitgeput. Maar ze heeft het wel gehaald, weliswaar met een beetje smokkelen. Er wordt besloten dat ik met Victor nog even verder duik, en dat Marieke en Donald terug naar de haven gaan. We gaan weer onder, op zoek naar vissen. Het zicht is niet heel goed, en soms heb ik echt geen idee waar de bodem zich bevind. We zwemmen naar de boot en Victor doet goed zijn best om een vis te spotten. Ik verschuil me een beetje achter hem als hij over de boot heen zwemt. Stel je voor dat daar ineens een vis uit schiet. Maar helaas. We zwemmen terug want ik heb nog 50 bar. Door het mindere lood, ga ik spontaan naar boven als we nog een meter of 2 diep zitten. Dat wordt dus boven water terug zwemmen. De briefing wordt natuurlijk in de zon gehouden. Het lijkt wel een dag in juni in plaats van april. Hier zou ik nog wel uren in het zonnetje kunnen zitten, maar het is toch echt tijd om te gaan.

We besluiten geen toeristische route te nemen, maar direct naar huis te gaan. Dit lijkt bijna te lukken, maar hoewel de route niet via Lexmond loopt, maar de kortste weg is het nog steeds niet helemaal.

Volgende week moeten ze het zonder mij doen, ik ga een weekendje naar Haamstede, en moet ik dus aftellen van 14…