De eerste buitenduik!

Zaterdag 31 maart rinkelt mijn wekker al half zeven luidruchtig. Wat is het vroeg, het is zaterdag, en zelfs op werkdagen sta ik niet op voor zeven uur. Maar ik sta zo naast mijn bed, want vandaag is DE dag. Na weken oefenen in het zwembad, gaan we vandaag eindelijk onze eerste echt buitenduik maken. Terwijl ik mijn tanden sta te poetsen, en na denk over wat komen gaat, word ik toch wel een beetje zenuwachtig. Zou het water koud zijn? En zouden we wat kunnen zien? Vissen? Nou om eerlijk te zijn hoop ik van niet. Ik ben nog steeds een beetje bang voor die dieren. Dus laat ze vandaag maar op veilige afstand blijven. Eén uitdaging tegelijk.

Precies op tijd staat Marieke, mijn buddy en tevens taxichauffeur, voor de deur. Wat een service, want ze gaat zelf niet eens het water in vandaag. We rijden in één keer, nou ja met een kleine omleiding dan, naar het SDMP. In de kantine staan de andere een beetje onrustig thee te drinken. Stiekem vinden we het allemaal spannend, maar dat gaan we natuurlijk niet toegeven. Met wie mag ik het water vandaag in? Marieke en ik zijn van mening dat dat alles behalve willekeurig bepaald wordt. Het wachten is op de flessen en als alles in elkaar gezet en aangetrokken is, is het dan eindelijk zo ver. Ik heb de eer om met Donald in het water in te gaan, dus dat gaat helemaal goed komen. Langzaam loop ik het water in, afwachtend op het koude water. Maar tot mijn verbazing valt dat enorm mee. We laten ons verder het water in zakken en gaan op weg. Langs het platform, de kooi, een boot en zelfs een krokodil. Onderweg heb ik nog even problemen met mijn vest, maar Donald verhelpt dat snel en we kunnen verder zwemmen. Op zoek naar vissen. Nou ja Donald dan, want ik vind het niet zo erg dat we er geen zien.

Na 35 minuten zit mijn eerste duik erop. Ik wurm me uit mijn pak en spring onder de douche, die helaas alleen koud water geeft. Maar wat geeft het, koud heb ik het allang niet meer. Terug bij de bar, vertel ik Marieke enthousiast over mijn duik. Dat ik het enorm leuk vond is aan mijn gezicht wel te zien, schijnt. Ik maak nog net geen vreugde dansje. Buiten in het voorjaarszonnetje, bespreken Donald en ik de duik nog even. Gelukkig is Donald erg tevreden, maar ik ben dan ook een natuurtalent volgens hem. Ook de rest van de groep druppelt binnen. Enkele hebben het ‘geluk’ gehad om een vis te zien.
Er wordt nog wat gedronken en taart gegeten ter ere van de jarigen. Vol verbazing, zien we de nodige broodjes frikandel over de bar vliegen. Ze schijnen extra lekker te zijn in combi met taart, volgens Glenn. Dan is het toch echt tijd om weer naar huis te gaan. Het verlaten van de parkeerplaats valt Marieke, die zich altijd goed aan de verkeersregels houdt, niet mee. Het duurt even voor we doorhebben dat we toch echt tegen het verkeer moeten inrijden, willen we niet rondjes blijven rijden op de parkeerplaats. Op de terugweg geef ik Marieke nog een extra rijles en rijden we even naar Lexmond om te kijken of we daar nog een leuke duikstek zien. Maar uiteindelijk word ik netjes thuis voor de deur afgezet.

Volgende week same time, same place.

Marieke Backer