Een stel echte ‘diehards’ had hun boeltje al op donderdag bijeen geraapt en vertrok richting Zeeland, naar camping Zierikzee, heel ver van de bewoonde wereld. Voor mij was dat teveel van het goede, stel je voor, 3 dagen op een luchtbed, in een tent, met snurkende mannen. Daar was immers van tevoren voor gewaarschuwd. Vol goede moed vertrok ik op vrijdagavond na mijn werk richting de camping. Mijn auto vol geladen met een groot luchtbed, kussens, dekbed, kleren, skates, eten, en o ja, duikspullen natuurlijk!! Na een pitstop bij de Burger King, waar ik heel vriendelijk om ijsblokjes vroeg, een hele icebox vol, gratis kreeg, en als tegenprestatie maar een whopper en twister fries kocht, zette ik mijn tocht voort. Ik reed en ik reed en ik reed…. Even was ik bang van Nederland af te zullen vallen, maar alle beloofde bewegwijzeringbordjes van de ANWB hingen er en ik kwam uiteindelijk toch aan op Camping Zierikzee.
De grote legertent stond er al, een aantal tentjes en caravans. Stoeltjes voor de tenten, spelende kinderen, iedereen was bezig. Een heel gezellig aanblik. Na iedereen gedag gezegd te hebben, en uiteraard warm verwelkomd te zijn door de Gejo-ers, ging ik maar gauw een slaapplekje zoeken. Uiteraard liet ik me eerst goed de plek aanwijzen waar de persoon sliep die hele campings uit hun slaap wist te houden door zijn/haar burengerucht (sommige mensen noemen het snurken). Zo ver mogelijk (3 meter) hiervandaan vouwde ik mijn luchtbed uit. Al meteen kwamen de jongste macho’s van de camping (6 en 10 ofzo) aangehold om hun spierballen te tonen. Natuurlijk gunde ik ze dit pleziertje en binnen no time was mijn bed opgepompt. Na deze inspanning merkte ik dat ik dorst had. Shit, geen water! Een icebox vol ijs, een fles siroop, maar geen water! Gelukkig zijn de Gejo-ers zoals ze zijn en kreeg ik een fles water van Jaqueline en Henny. Heerlijk, een beker ijskoude siroop. Intussen maakte een groep duikers zich klaar voor een nachtduik. Locatie: ergens in zee(land). Ik was neergestreken op een stoel van mijn dear old buddy Glenn (ook dat had ik dus niet meegenomen) en ik heb een tijdje zitten kletsen met degenen die niet waren gaan duiken. De volgende ochtend zou er weer heel vroeg gedoken worden, het tij zat tegen. Ze zouden om 5.45u vertrekken . Laat mij maar lekker slapen, zei ik. Tegen middernacht ben ik naar (lucht)bed gegaan, ik viel om. Ik herinner me vaag wat geritsel van het zeil, wat gemompel. Vast de duikers die terug zijn, dacht ik. Ik draaide van mijn linker- naar mijn rechteroor en zette mijn slaap voort. Een paar uurtjes later werd mijn onderbewustzijn weer actief. Er was wat aan de hand, maar ik wist niet wat, ik sliep immers. Ik hoorde een heleboel herrie, er was beweging in de tent, de tent werd van binnen geïnspecteerd en toen…..pats, een dikke regendruppel precies in mijn rechteroog, die net op een kiertje open ging om te kijken wat al die bedrijvigheid nou was. Nou lekker hoor, 3 uur in de ochtend en op brute wijze de slaap weggewassen uit mijn oog. Gelukkig had mijn andere oog nog genoeg voor 2! Het regende intussen keihard en de tent lekte iets op bepaalde plekken. Ik verplaatste mijn luchtbed iets, om meer druppels in mijn snoet te voorkomen, maar ik maakte me geen zorgen, ik zou toch blijven drijven als de tent vol liep. Ik zette dus ongehinderd mijn slaap voort. Alweer gestommel in de tent, waarschijnlijk de groep die ging voor de vroege duik. Het zou niet lang meer duren of ik zou ook wakker worden, dacht ik. Eventjes later keek ik om me heen, een lege tent, netjes opgemaakte (lucht)bedden, fel zonlicht door de tentdeur. Hmm, hoe laat zou het zijn? HALF ELF??!! Nou, dan moet ik wel moe geweest zijn. In ieder geval heb ik geen last gehad van de snurker.
Na mijn gezicht en mijn haar enigszins in model getrokken te hebben (voor zover mogelijk) kwam ik tevoorschijn uit de tent. Effe wat eten en een kop koffie in de buitenlucht, heerlijk, het lijkt wel vakantie. Greet en Gerard waren al gearriveerd, Gerard in een wat krakkemikkige staat, hij kon niet rechtop lopen van de rugpijn. Maar, ook hij behoort tot de groep der diehards, want hij was er!! Onze immer zorgzame Greet had hem op een stoel geïnstalleerd en was alweer druk in de weer om het eten voor de avond te regelen, wie deed er mee aan de barbecue? Nog speciale wensen? Zij en een paar andere zeer attente mensen, zorgden ervoor dat er die avond weer een overvloed aan van alles en nog wat was om te barbecuen en de lekkernijen die erbij horen. De ochtendduikers waren intussen ook alweer terug en bespraken de volgende duik. Locatie: ergens in zee(land). Het ging me allemaal te snel, had me er nog niet toe gezet een duik te gaan maken (noot voor de lezer: ik had de week voor dit weekend na bijna 3 jaar weer een keer gedoken en moest mezelf er dus echt weer toe zetten). Ik besloot als assistent-duikleider mee te gaan. Henny was duikleider, door zijn zonverbrande schouders kon hij helaas geen gewicht op zijn schouders dragen. We, inclusief gammele Gerard, vertrokken naar de locatie ergens in Zeeland, maar deze bleek niet geschikt, omdat het heel erg ver lopen was. Dus…op naar de volgende locatie: ergens anders in zee(land). Deze plek was geschikter, dus het duikritueel begon. Flessen opbouwen, pakken aan, lood om, vest om, buddycheck en weg waren ze. Na de duik hebben we gezellig geluncht op een nabijgelegen terrasje. Terug op de camping bleek alles al geregeld te zijn voor de bbq: vlees- en vispakketjes, salades, stokbrood, tapenade, stokbrood, kruidenboter, noem maar op. Overal was voor gezorgd, zelfs voor servetjes en dessert: een in aluminiumfolie gewikkelde te barbecuen banaan met hagelslag. Top!
Na de barbecue zat de lol er goed in, we begonnen met de hele groep ‘hints’ te spelen. Boek: stripboek, vervolgens wordt Donald aangewezen. Hmm, welke strip zal dat zijn? ‘Donald Duck’. Gezegde: 9 woorden, laatste woord, klinkt als fut, hut, k…, PUT, jaaa!!! ‘Als het kalf verdronken is dempt men de put’. Ook kregen we een dansoptreden van de supergetalenteerde Magic ones, een jonge meidengroep, bestaande uit Jessica, Nikita en Alicia. Ook hebben ze als echte mannequins een modeshow gelopen en vele mooie ‘poses’ aangenomen. Al dit plezier geschiedde rondom een gigantisch kampvuur. Speciaal voor de gelegenheid was er door de campingbeheerder een grote metalen ton per tractor bezorgd. Hans Smit had de taak (op zich genomen) voor het vuur te zorgen. Hij had zakken vol brandhout meegenomen en maakte er zijn missie van die avond. Geweldig, zo’n groot kampvuur. Het trok zelf de aandacht van de lokale politie. Een patrouillewagen reed langs de camping en zag de vlammen. Ze parkeerden de auto en stonden vanaf de weg met zaklantaarn te schijnen om te zien of de plaatselijke brandweer moest uitrukken. Dat was dus niet nodig. We hebben uren rondom het kampvuur gezeten en genoten van het vuur en de warmte die wel erg welkom was. Hans bedankt! Tegen middernacht vertrok ik naar mijn (lucht)bed.
Ik had gedacht de volgende ochtend vroeg te zullen wakker worden, ik was immers niet al te laat gaan slapen en ik had de vorige dag uitgeslapen. Ik werd wakker en…weer was de tent leeg. De andere luchtbedden, slaapzakken en stretchers waren al opgeruimd. Hoe laat zou het dan niet zijn? Kwart over 10! Weer geen oorverdovend gesnurk gehoord. Willem was na mij de enige die zijn tent nog niet uit was, maar hij was niet gewoon lekker lui aan het doen, hij moest het gelach betalen van vele rondjes Jameson van de vorige avond: hij had een luxe kater, zo een die met migraine gepaard gaat. (Gelukkig ging het een paar dagen later al weer beter met hem). Er waren alweer plannen om te gaan duiken. Dit keer zou ook ik een duik gaan maken. Tenslotte was dat het plan. Ik had al mijn spullen bij elkaar geraapt en ingepakt. De tent werd immers afgebroken. Met mijn auto volgeladen vertrok ik met Donald als buddy en een aantal anderen uit de groep, op weg naar de uitgekozen duikstek. Locatie: ergens in Zee(land). Aangezien ik van mening ben in de laatste 3 jaar wat extra drijfvermogen vergaard te hebben had ik 2 kilo lood extra voor de zoetwaterduik van de vorige week. Nu, bij het duiken in zee, deed ik er nog 2 kilo bij. Nou nou nou, dat wilde wel omlaag dat gewicht, ik had nog amper drijfvermogen. Na op adem gekomen te zijn van al dit overgewicht hebben Donald en ik een duik van 40 minuten gemaakt. Het zicht was behoorlijk slecht, maar de temperatuur zeer aangenaam. Op mindere diepten zagen we wat meer, veel kwallen, wat kreeftjes en visjes. Ik heb Donald blind gevolgd, zonder een moment op mijn kompas te kijken. Ik was veel te druk bezig uitgetrimd te blijven met al dat lood. We kwamen tot op de decimeter terug op de plaats van vertrek. Donald, mijn complimenten. Na de duik, het was intussen al tegen 15u, ben ik rustig terug gereden naar de meer bewoonde wereld.
Al met al was het een erg gezellig weekend. Ik ben blij dat ik mee ben geweest. Jullie allemaal hartstikke bedankt voor de gezelligheid! In ieder geval was de waarschuwing voor de snurker aan mij (gelukkig) niet besteed! En mijn volgende duik-agendapunt is dat ik maar weer eens goed moet gaan uitloden!!!
P.S.Tussendoor nog een aantal keer gedoucht en getoiletteerd, maar dat is privé.
meter) hiervandaan vouwde ik mijn luchtbed uit. Al meteen kwamen de jongste macho’s van de camping (6 en 10 ofzo) aangehold om hun spierballen te tonen. Natuurlijk gunde ik ze dit pleziertje en binnen no time was mijn bed opgepompt. Na deze inspanning merkte ik dat ik dorst had. Shit, geen water! Een icebox vol ijs, een fles siroop, maar geen water! Gelukkig zijn de Gejo-ers zoals ze zijn en kreeg ik een fles water van Jaqueline en Henny. Heerlijk, een beker ijskoude siroop. Intussen maakte een groep duikers zich klaar voor een nachtduik. Locatie: ergens in zee(land). Ik was neergestreken op een stoel van mijn dear old buddy Glenn (ook dat had ik dus niet meegenomen) en ik heb een tijdje zitten kletsen met degenen die niet waren gaan duiken. De volgende ochtend zou er weer heel vroeg gedoken worden, het tij zat tegen. Ze zouden om 5.45u vertrekken . Laat mij maar lekker slapen, zei ik. Tegen middernacht ben ik naar (lucht)bed gegaan, ik viel om. Ik herinner me vaag wat geritsel van het zeil, wat gemompel. Vast de duikers die terug zijn, dacht ik. Ik draaide van mijn linker- naar mijn rechteroor en zette mijn slaap voort. Een paar uurtjes later werd mijn onderbewustzijn weer actief. Er was wat aan de hand, maar ik wist niet wat, ik sliep immers. Ik hoorde een heleboel herrie, er was beweging in de tent, de tent werd van binnen geïnspecteerd en toen…..pats, een dikke regendruppel precies in mijn rechteroog, die net op 
een kiertje open ging om te kijken wat al die bedrijvigheid nou was. Nou lekker hoor, 3 uur in de ochtend en op brute wijze de slaap weggewassen uit mijn oog. Gelukkig had mijn andere oog nog genoeg voor 2! Het regende intussen keihard en de tent lekte iets op bepaalde plekken. Ik verplaatste mijn luchtbed iets, om meer druppels in mijn snoet te voorkomen, maar ik maakte me geen zorgen, ik zou toch blijven drijven als de tent vol liep. Ik zette dus ongehinderd mijn slaap voort.
ehards, want hij was er!! Onze immer zorgzame Greet had hem op een stoel geïnstalleerd en was alweer druk in de weer om het eten voor de avond te regelen, wie deed er mee aan de barbecue? Nog speciale wensen? Zij en een paar andere zeer attente mensen, zorgden ervoor dat er die avond weer een overvloed aan van alles en nog wat was om te barbecuen en de lekkernijen die erbij horen. 
stent-duikleider mee te gaan. Henny was duikleider, door zijn zonverbrande schouders kon hij helaas geen gewicht op zijn schouders dragen. 
Na de barbecue zat de lol er goed in, we begonnen met de hele groep ‘hints’ te spelen. 
Er waren alweer plannen om te gaan duiken. Dit keer zou ook ik een duik gaan maken. Tenslotte was dat het plan. Ik had al mijn spullen bij elkaar geraapt en ingepakt. De tent werd immers afgebroken. Met mijn auto volgeladen vertrok ik met Donald als buddy en een aantal anderen uit de groep, op weg naar de uitgekozen duikstek. Locatie: ergens in Zee(land). 
hebben Donald en ik een duik van 40 minuten gemaakt. Het zicht was behoorlijk slecht, maar de temperatuur zeer aangenaam. Op mindere diepten zagen we wat meer, veel kwallen, wat kreeftjes en visjes. Ik heb Donald blind gevolgd, zonder een moment op mijn kompas te kijken. Ik was veel te druk bezig uitgetrimd te blijven met al dat lood. We kwamen tot op de decimeter terug op de plaats van vertrek. Donald, mijn complimenten.