We hebben er lang naar uitgekeken maar uiteindelijk was het toch echt 26 november: de avond dat een stuk of 30 duikers van GEJO zich naar zwembad Den Hommel spoedden om zich vrijwillig te verstrikken in allerlei netten. Er hangt een sfeer van een masochistische duikparty. We gaan ons vrijwillig vastwerken in een net, we gaan het nog leuk vinden ook maar wat gaat er komen ….. en raak ik niet in paniek? We maken al snel kennis met Truus en Rob, onze instructeurs voor de avond. De begroetingshand voelt als een bankschroef en ik heb het idee dat als de nood aan de man komt we wel in goede handen zullen zijn. Bij het omkleding stijgt de spanning; hier en daar vang je een overweging op of het wel een goede beslissing was om met je buitenuitrusting te komen of andersom. De meeste hebben toch gekozen voor de uitrusting waarmee ook in het buitenwater wprdt gedoken, met uitzondering van het droogpak dat men wijselijk heeft thuisgelaten. Maar de keus voor buitenwateruitrusting is een verstandige keuze, want dit is de uitrusting waar je ook mogelijk mee vast komt te zitten in netten en dus de uitrusting die je uitgerekend in dat opzicht het beste wil kennen.
In het zwembad verlaten de laatste baantjestrekkers schichtig het bad. “Wat is dat voor club hier die met van die grote netten binnen komt lopen?” zie je ze denken. Snel zijn de setjes opgebouwd, liggen de netten in het water en liggen de eerste GEJO-ers in het water. Maar niet voor lang, want Rob houdt zijn introductiepraatje en legt uit wat de bedoeling van de avond is. “Ja toch?!”. Maar de bedoeling is duidelijk. Dar wat je vurig probeert te voorkomen is vanavond het doel namelijk het verstrikt raken in een net. En als het niet goedschiks kan, dan maar kwaadschiks. En je buddy mag desnoods een helpend handje toesteken om het een en ander te bespoedigen. Er is hier dus een uitgelezen kans om die mededuiker waar je nog een rekening mee te vereffenen had een goede hak te zetten (hé Victor?). Verder wordt ons te kennen gegeven dat een buddy absolute luxe is, een toeschouwer en een potentieel gevaar als die zich met de penibele situatie gaat bemoeien. De truuk van vanavond is zelfredzaamheid en rust. Net als in alle onwenselijke duiksituaties: bewaar de rust en je hebt in een keer heel wat meer tijd. En de hele training is weer eens een goede oefening in het
onderwater uit- en aantrekken van je duikset, ook een vaardigheid die we wel eens vaker zouden kunnen gaan oefenen. En als je dan denkt dat je het kan of onder controle hebt, dan wordt je ook nog eens uitgenodigd om uit een verstrikt net te geraken met een geblindeerde duikbril op je neus. De keus aan netten om het ons zelf moeilijk te maken deze avond is divers. Een staande wandnet, een heuse fuik van 6 meter lang en warnetten. De uitdaging is er, net zoals de beeldende pers van GEJO. Minstens vier camera’s zijn aanwezig om het hele festijn vast te leggen. Vol energie stort iedereen zich op de netten en laat zich helemaal omwikkelen en verstrikken. Geduldig kijk je hoe maatjes het oplossen en vervolgens doe je het zelf. Duikers met een internationale aansluiting op de fles hebben het duidelijk zwaarder dan diegene die een DIN aansluiting hebben. Er wordt gestrikt, gerold en geoefend tot men er bij neervalt of tot dat duikers het koud beginnen te krijgen. Wat heeft deze avond opgeleverd? In ieder geval de ervaring om eens echt verstrikt te raken. Een hoop gezelligheid. Het trainen van vaardigheden die je niet snel inzet (setje uitdoen, met je setje voor je wegzwemmen). En voor velen van ons een heuse lijnensnijder. Ja Get Wet blijft een commerciële duikschool en dus wisten zij voor €15,- het stuk de lijnensnijder goed weg te zetten.
Gezien de animo en de goede ontvangst van deze training en het nut om dit soort vaardigheden in een gecontroleerde omgeving te oefenen is het de moeite waard deze training te herhalen voor diegenen die deze keer helaas buiten de boot vielen.
en er lang naar uitgekeken maar uiteindelijk was het toch echt 26 november: de avond dat een stuk of 30 duikers van GEJO zich naar zwembad Den Hommel spoedden om zich vrijwillig te verstrikken in allerlei netten. Er hangt een sfeer van een masochistische duikparty. We gaan ons vrijwillig vastwerken in een net, we gaan het nog leuk vinden ook maar wat gaat er komen ….. en raak ik niet in paniek? We maken al snel kennis met Truus en Rob, onze instructeurs voor d
e avond. De begroetingshand voelt als een bankschroef en ik heb het idee dat als de nood aan de man komt we wel in goede handen zullen zijn. Bij het omkleding stijgt de spanning; hier en daar vang je een overweging op of het wel een goede beslissing was om met je buitenuitrusting te komen of andersom. De meeste hebben toch gekozen voor de uitrusting waarmee ook in het buitenwater wprdt gedoken, met uitzondering van het droogpak dat men wijselijk heeft thuisgelaten. Maar de keus voor buitenwateruitrusting is een verstandige keuze, want dit is de uitrusting waar je ook mogelijk mee vast komt te zitten in netten en dus de uitrusting die je uitgerekend in dat opzicht het beste wil kennen. 
liggen de netten in het water en liggen de eerste GEJO-ers in het water. Maar niet voor lang, want Rob houdt zijn introductiepraatje en legt uit wat de bedoeling van de avond is. “Ja toch?!”. Maar de bedoeling is duidelijk. Dar wat je vurig probeert te voorkomen is vanavond het doel namelijk het verstrikt raken in een net. En als het niet goedschiks kan, dan maar kwaadschiks. En je buddy mag desnoods een helpend handje toesteken om het een en ander te bespoedigen. Er is hier dus een uitgelezen kans om die mededuiker waar je nog een rekening mee te vereffenen had een goede hak te zetten (hé Victor?). Verder wordt ons te kennen gegeven dat een buddy absolute luxe is, een toeschouwer en een potentieel gevaar als die zich met de penibele situatie gaat bemoeien. De truuk van vanavond is zelfredzaamheid en rust. Net als in alle onwenselijke duiksituaties: bewaar de rust en je hebt in een keer heel wat meer tijd. En de hele training is weer eens een goede oefening in het
onderwater uit- en aantrekken van je duikset, ook een vaardigheid die we wel eens vaker zouden kunnen gaan oefenen. En als je dan denkt dat je het kan of onder controle hebt, dan wordt je ook nog eens uitgenodigd om uit een verstrikt net te geraken met een geblindeerde duikbril op je neus. De keus aan netten om het ons zelf moeilijk te maken deze avond is divers. Een staande wandnet, een heuse fuik van 6 meter lang en warnetten. De uitdaging is er, net zoals de beeldende pers van GEJO. Minstens vier camera’s zijn aanwezig om het hele festijn vast te leggen. Vol energie stort iedereen zich op de netten en laat zich helemaal omwikkelen en verstrikken. Geduldig kijk je hoe maatjes het oplossen en vervolgens doe je het zelf. Duikers met een internationale aansluiting op de fles hebben het duidelijk zwaarder dan diegene die een DIN aansluiting hebben. Er wordt gestrikt, gerold en geoefend tot men er bij neervalt of tot dat duikers het koud beginnen te krijgen. Wat heeft deze avond opgeleverd? In ieder geval de ervaring om eens echt verstrikt te raken. Een hoop gezelligheid. Het trainen van vaardigheden die je niet snel inzet (setje uitdoen, met je setje voor je wegzwemmen). En voor velen van ons een heuse lijnensnijder. Ja Get Wet blijft een commerciële duikschool en dus wisten zij voor €15,- het stuk de lijnensnijder goed weg te zetten.