Afgelopen weekend was voor alle 1* cursisten een moment van hoogtepunten en dieptepunten. Het begon allemaal op de vrijdagavond:

Vrijdagavond: Uitloden

De vrijdagavond, traditioneel voor de hardwerkende 1* duikers in wording een avond van studeren in het zweethokje boven het zwembad en oefeningen in het zwembad, was nu plotseling verworden tot een soort van kinky neopreen festival gecombineerd met een zwarte markt voor loodblokken. De oorzaak van deze janboel was voor de komende ochtend gepland, namelijk de eerste buitenduik.

Uitloden staat standaard gelijk aan wanorde. De cursisten die voor de eerste keer hun volledige uitrusting aan moesten trekken kwamen er zwetend achter hoe warm hun nieuw aangeschafte of geleende pak was. Van enige nerveusiteit voor de volgende dag was daarentegen weinig te bemerken. Soepeltjes werden de setjes opgetuigd en met veel bravoure werden grapjes gemaakt, die niet zelden ten koste waren van de instructeurs en begeleiders.

De avond was zo ingedeeld dat als een buddypaar klaar was met uitloden, ze wat oefeningen konden gaan doen om zodoende nog beter beslagen ter ijs!! te komen. Al spoedig na het aantrekken van de volledige duikuitrusting, lagen de kikvorsmensen in het water te dobberen, met aan de kant de begeleider die de cursisten net zolang lood ging voeren, totdat ze ten onder gingen.

De avond eindigde zoals iedere avond zou moeten eindigen, in de kroeg. Hier konden in alle rust de vragen beantwoord worden door de instructeurs en begeleiders over de temperatuur van het water, de grote van de vissen, de verhalen over mysterieuze verdwijningen in Maarsseveen en de ervaringen van die avond.

Zaterdagochtend: Dieptepunt tijdens de eerste buitenduik

De grote dag was aangebroken. Zaterdag 13 november 9 uur, verzamelen bij het SDMP. Gelukkig had het KNMI voorspelt dat het slecht weer zou worden met veel wind en regen. Het resultaat was namelijk een schitterende dag met veel zon.

Als eerste werden cursisten meegenomen langs ons paleisje aan het Maarsseveen, de kleedkamers, de bar, het gat in de vloer van de heren wc, en een introductie van de regels en gewoonte zoals die bij Gejo gelden.

Op dit moment is het water lekker, een comfortabele 9 graden C, die voor iedere ervaren Gejo duiker vrijwel gelijk staat aan een duik in de Maldiven dan wel de Rode Zee. De cursisten dachten daar anders over. Van de bravoure van de vorige avond was nog maar weinig over. Je kon zien, in het gezicht met die verbeten bekkies en grauwe kleur, een blik die je eigenlijk alleen maar tegenkomt bij eigenaren van een Ikea kast ,“…ik ben er aan begonnen dus zal ik het afmaken ook”.

Duikleider van die dag was Miranda, die in een klap te maken kreeg met meer dan 28 duikers. Je kon zien dat ze er lol in had, zoveel lol zelfs dat Jerry en Frits haar begonnen te helpen.

Daarentegen had Glenn meer problemen. Want ondanks de inspanningen van velen de vorige avond bleek dat er een aantal cursisten nog steeds niet voldoende lood had om onder te komen. Hierdoor was hij nu bezig om bij de andere duikers extra lood te bietsen zodat, zoals hij mij in vertrouwen vertelde, hij die 1*’en naar de bodem van Maarsseveen kon jagen.

Ondank alles is iedereen weer gezond en behouden teruggekomen. Het is jammer dat er op dit moment zo weinig vis zit en dat het zicht ook niet je-van-het is, maar ik geloof dat iedereen toch een fantastische eerste duik in zijn logboek heeft staan. En de volgende duik? Die was gepland op een hoogte van 10 meter en een water temperatuur van 19 graden C!

De toren van Babel

Ideetje van de opleiding commissie; we gaan de tweede opleidingsduik organiseren in warm helder water, niet dieper dan 10 meter. “Prima”, vonden we bij de Activiteiten commissie, “regelen we wel een liveaboard, weekje rode zee”. “We gaan zelf wel mee als begeleider en onderweg zullen we wel een rifje opzoeken waar wat oefeningen gedaan kunnen worden.“

Helaas had Hennie, organiserend lid van de Opleidingscie er andere ideeën over. Het zou een toren worden in Enschede. Meer dan voldoende ruimte om al de cursisten met begeleiders te herbergen.  Er was wel een nadeel, de laatste keer dat hier haaien gezien zijn waren ze 10 cm lang en van plastic en de riffen waren erg slecht gestuukt.

Desalniettemin, daar stonden we dan afgelopen zondag in alle vroegte (10 uur) te blauw bekken in de snijdende vrieskou die zo typerend is in het oosten van het land. We konden weliswaar met de lift naar boven maar alras bleek het sneller om het lopend te doen en met de trap. Boven aangekomen bleek hoe “comfortabel duiken” er uit kan zien (in ieder geval in Nederland), verwarmde kleedkamers, een bar en een groot rond bassin.

Stap 1: bouw je setje op zonder dat je kans op regen of verkleumde handen van de vrieskou.

Stap 2: kleed je om in schone, verwarmde kleedkamer. Tenue was zwart neopreen. Een enkeling verstond daar een droogpak onder, maar alle andere duikers doken nat, met cap en zonder handschoenen.

Stap 3: plons het water in en ga wat oefeningen doen.

In het water was het soms wel een beetje oppassen dat je geen maatje 50 flipper tussen je voortanden kreeg, maar het was inderdaad een fantastische plek om onze toekomstige duik giganten hun eerste oefeningen te laten doen. Er werd wel bij gezegd dat ze er beter niet aan konden wennen, want de komende weken / maanden / jaren zal Maarsseveen er niet zo uitzien.

Na het duiken was er een buffet.. Broodjes, soep en kroketten (die van Greet zagen er wel wat steviger uit), lagen er voor het oprapen. En de magen die door de inspanningen van een uur eerder behoorlijk leeg waren geraakt konden weer tot het gewenste niveau gevuld worden.

Conclusie? Erg goed en leuk idee. Geslaagd oefening die zeker om een herhaling vraagt. 't Is jammer dat het niet wat dichter bij Utrecht ligt. Misschien iets voor het bestuur van het SDMP en anders zijn er wel een aantal Gejo-ers die iets willen beginnen (althans als ik de verhalen mag geloven).

Donald