Via het pontje van Rozenburg naar Scharrendijke

Het is duidelijk dat de herfstige trekken van het klimaat de overhand beginnen te krijgen in het weer. Na een week van regen en wind staat voor Gejo een dagje Zeeland op het programma. Als ik tegen half negen de parkeerplaats kom oprijden schrik ik wel wat. Ik zie niemand, het zal toch niet waar zijn een animo van nul. Maar snel doemen de contouren van  Remco en Willem achter wat auto’s op. Poehee, dat is in ieder geval iets. Al snel komen Donald, Wendy en Hans ook nog aanzeilen. Dat is een clubje van zeven mensen; een klein clubje dus en dat heeft het gemak dat alles lekker overzichtelijk is. Opvallend toch wel dat van de 7 man er vijf leden van de activiteitencommissie aanwezig zijn. Organiseren zij hun eigen feestje misschien, of zijn het gewoon enthousiaste diehards? Ik denk het laatste, niet voor een koudje te vangen nu het weer winter wordt. Duikstek 1 wordt de Kabbelaar in Scharrendijke. Na veel heen en weer gepraat en uitwisselen van telefoonnummers neem Hans het voortouw op weg naar Zeeland. Hij heeft immers een heus navigatiesysteem. Vertrouwend op techniek gaat Hans voorop en volgen wij als makke schapen. We rijden de Beneluxtunnel voorbij en al snel blijken we in Maassluis uit te komen. Toch maar even stoppen want dit is zeker niet de route die wij in gedachten hadden. Maar de routeplanner van Hans heeft daar een andere mening over. Zou het strikt genomen in kilometers wel de kortste route zijn maar de omweg toch sneller. Ach wat…… we zijn nu hier en dan gaan we ook maar verder. Via het pontje van Rozenburg over de nieuwe waterweg. Alhoewel pontje? Het is nog een knots en eenmaal aan de overkant zijn we per auto €3,90 armer. Zo maak je nog eens wat mee. Maar we vertrouwen op de techniek en we kachelen achter Hans aan. Het duurt even maar op de Grevelingendam staat op een gegeven ogenblik toch echt het woordje Kabbelaar. “Kabbelaarsbank”, en Hans slaat fanatiek linksaf. Toch maar even snel inhalen om te voorkomen dat we ergens in Port Zeelande eindigen. Het kostte wat moeite maar uiteindelijk weten we toch Scharrendijke te bereiken en kunnen we ons omkleden voor een duik.

Vaak heb ik me verbaast over de term sport in het samengestelde woord duiksport. Maar in Zeeland wordt dat altijd weer op niet subtiele wijze duidelijk. Met volle bepakking de dijken over sjouwen. Zwetend in je droogpak met altijd weer een paar kilo lood meer om je nek is dat echt sport. Om spierpijn van te krijgen. Misschien moeten we eens in volle bepakking meelopen op de vierdaagse.

De duiken, eerste bij Scharrendijke de tweede bij Dreischorm, waren natuurlijk weer zeer OK. Het zicht was niet slecht maar goed is ook anders. Desalniettemin wemelde het van de scharreties, krabben, steurgarnalen, kreeften, anemonen, grondels en andere mooie organismen die in Zeeland hun habitat hebben. De kleine groep was natuurlijk prettig maar het is een verenigingsactiviteit en het zou leuk als we toch meer duikers mee zouden gaan.

Maar we gaan volgende keer gewoon weer….. dus jullie kunnen gewoon in de herkansing.